Ballroom jazz in het keurslijf van de beats

caro emerald * *..

Gijsbert Kamer

amsterdam In nog geen half jaar tijd is de Amsterdamse Caro Emerald uitgegroeid tot een popfenomeen van zeldzame grootheid. Sinds ze in juli 2009 een hit scoorde met Back It Up is ze niet van de radio weg te slaan, het in januari verschenen debuutalbum Deleted Scenes From The Cutting Room Floor brak een hitparaderecord door acht weken op de eerste plaats te staan. Ook sleept de als Caroline Esmeralda van de Leeuw geboren zangeres de ene prestigieuze prijs na de andere in de wacht, zoals dinsdag nog de Eerste Prijs, opvolger van de Pall Mall Export Prijs.

Samen met haar producers Jan van Wieringen en David Schreurs heeft ze met haar aanstekelijke variant van op jaren vijftig ballroomjazz een gat in de markt weten aan te boren. Woensdagavond bereikte haar komeetachtige carrière een nieuw hoogtepunt met een reeds lang van te voren uitverkocht in het Amsterdamse Paradiso.

Dat had ze zelf ook niet durven dromen, meldt ze de bomvolle zaal. Op het podium wordt ze bijgestaan door een forse band. Aan haar rechterhand de ritmesectie met gitarist, bassist en toetsenist en links van haar drie blazers. Maar waar is de drummer?

Die blijkt Caro Emerald niet in haar band te hebben opgenomen. Achter haar staat een dj, maar de meeste beats en zelfs baslijnen lijken vanuit de mengtafel te komen. Dat is toch even schrikken.

De voornaamste kritiek die je op haar verder zeer aanstekelijke plaat kon hebben was dat het allemaal wat te clean klonk. Bas en drums waren erop geprogrammeerd en niet ingespeeld, maar nu ze in Martin Broeders een echte bassist heeft meegenomen, waarom dan ook geen drummer?

De sound van de band is in Paradiso nu nodeloos lomp. Raar ook om te zien dat als Broeders van elektrische naar staande bas overschakelt je een pompende baslijn strak in het ritme hoort, terwijl er geen snaar wordt aangeraakt.

Emerald zelf heeft ook moeite boven de beats uit te komen. Een paardrijblessure dwingt haar ertoe nogal eens te gaan zitten, zodat de meeste levendigheid op het podium van de blazers moet komen. De baritonsaxofonist gaat zelfs even voor de zangeres door de knieën, maar ook hij wordt met de trompettist en de tenorsaxofonist te veel in het keurslijf van de machinale ritmes gehouden.

Jammer toch, want het aardige van Caro Emerald is dat ze met zo’n knap stel muzikanten alles in huis heeft voor een soepel, losjes swingend optreden. Nu komt de zaal pas echt los als de beat van Back It Up wordt ingezet en is het de housebeat in A Night Like This die tot dansen aanzet, niet het samenspel op het podium.

Caro Emerald live is net zo’n teleurstelling als St. Germain indertijd. Die nam tien jaar geleden ook een stel muzikanten mee om een zeer succesvol jazzdance-album live te spelen. Ook toen domineerden voorgeprogrammeerde beats. Van St. Germain hoorden we nooit meer iets. Caro Emerald doet er goed aan haar prijzengeld van de Eerste Prijs, 15 duizend euro, te investeren in een echte drummer.

Gijsbert Kamer

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden