Filmrecensie The White Crow

Balletprof Ivenko lijkt een aardige troef in The White Crow, maar in zijn gewaagde casting schuilt een probleem ★★☆☆☆

Beeld uit The White Crow.

Het indrukwekkendst in The White Crow, het gedramatiseerde verhaal van de overstap naar het Westen van de legendarische Sovjet-balletdanser Rudolf Noerejev (1938-1993), zijn de balletscènes. Onopgesmukt en felrealistisch zijn ze: je hoort het roffelen van de voeten op het podium, de kreunende ademhaling, je voelt de kracht van de bewegingen, je ziet het dansende lijf na afloop bedekt met een dunne laag glinsterend zweet. De camera valt tijdens de sterkste momenten samen met de lichaamsbewegingen van het hoofdpersonage.

Dat het ballet hier in zijn algeheel overtuigt is geen wonder: Noerejev wordt gespeeld door de Oekraïense balletprof Oleg Ivenko, die in The White Crow debuteert als acteur. Maar in de gewaagde casting van Ivenko schuilt ook een probleem. Enige tijd lijken zijn hoekige formuleringen en houterige uitspraak van het Engels juist goed passend bij de rol. De film speelt zich af in het voor Noerejev vormende jaar 1961, waarin hij als solist van het Russische Kirov-ballet in Parijs arriveert om te dansen. Daarbij is enige onwennigheid best gepast, ben je geneigd te denken.

Te weinig acteur

Net als zijn collega-dansers is het hem door de autoriteiten verboden contact te leggen met westerlingen, maar Noerejev gaat onder de spiedende blik van een handvol KGB’ers dwars zijn eigen weg. Min of meer clandestiene bezoekjes aan het Louvre roepen acuut herinneringen op aan vroeger en zetten verklarende zwart-wit-flashbacks in werking: armoede, een afwezige vader en schoolpleinperikelen maakten hem tot eigengereide doorzetter. Hij deelt het bed met mannen en vrouwen, beiden aangenaam ongeproblematiseerd, en sluit vriendschap met rijkeluisdochter Clara Saint, die zes dagen eerder haar vriend verloor en zich laat optillen door Noerejevs danskunst. Dat steractrice Adèle Exarchopoulos haar ogenschijnlijk ongeïnteresseerd vertolkt, valt haar niet aan te rekenen: Saint zit de hele film aan de valium.

Toch wringt er te veel, tussen de acteurs die The White Crow bevolken en de film die acteur Ralph Fiennes (dit is zijn derde film als regisseur, na Coriolanus en The Invisible Woman) ervan heeft willen maken. Met name Noerejev-vertolker Ivenko is uiteindelijk te weinig acteur om de film te kunnen dragen. Fiennes durft hem verrassend onsympathiek te maken, maar juist die keuze vraagt om een acteur die raad weet met de verschillende niveaus van zijn personage. Ivenko lijkt in eerste instantie een aardige troef, maar – zie onder meer de scène waarin hij in een speelgoedwinkel monotoon-jengelend naar de juiste modeltrein zoekt – slaagt er niet in het drama tot leven te laten komen.

The White Crow

Drama

2 sterren

Regie Ralph Fiennes.

Met Oleg Ivenko, Adèle Exarchopoulos, Ralph Fiennes, Sergei Polunin.

127 min., in 29 zalen.

Beeld uit The White Crow.
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.