Interview Balletdanser Marijn Rademaker

Balletdanser Marijn Rademaker speelde over de hele wereld, maar moet nu stoppen met dansen

Van zijn 8ste tot nu heeft Marijn Rademaker (36) zichzelf gezien als danser. Dat hij nu door een blessure moet stoppen met dansen bij het Nationale Ballet doet veel pijn, maar hij is ook nieuwsgierig naar de toekomst. ‘Ik moet me gaan afvragen wie ik nog meer ben.’

Marijn Rademaker bij Het Nationale Ballet in de voorstelling Sarcasmen. Foto Hans Gerritsen

Marijn Rademaker (36) neemt zondag afscheid als eerste solist van Het Nationale Ballet in Amsterdam. Hij had graag door gedanst tot zijn 42ste, zoals veel mannelijke dansers, maar het ging niet meer. Reden: een ernstige, hardnekkig terugkerende knieblessure. Iets specifieker: het kraakbeen in zijn kniegewricht is beschadigd, en niet voor de eerste keer. Dan is dansen op zijn niveau niet meer te doen.

Rademaker was, voordat hij in 2014 naar Amsterdam kwam, solist bij het Stuttgarter Ballet. Bij Het Nationale Ballet danste hij de afgelopen jaren grote rollen in zowel het klassiek repertoire (The Sleeping Beauty, La Dame aux Camélias) als moderne klassiekers (Sarcasmen van Hans van Manen) en nieuwe stukken (het fraaie mannenduet Two and Only). Hij was ook de perfecte danspartner van prima ballerina Igone de Jongh. Ondanks zijn 36 jaar, ziet hij er bijna jongensachtig uit: blond, stoer en zacht.

Wanneer ging het mis met je knie?

‘Deze zomer voelde ik tijdens een training in Stuttgart ineens dat er iets niet klopte, alsof er telkens iets in mijn knie schoot, alsof de gewrichten niet meer goed aansloten. Er werd meteen een scan gemaakt en toen bleek dat er weer kraakbeen had losgelaten. Drie jaar geleden was dat ook het geval, maar toen heb ik stamceltherapie gehad. De dokter vroeg toen al of ik wel door wilde dansen, maar liet de beslissing aan mijzelf over. Uiteindelijk ben ik doorgegaan, maar met pijn en moeite, en niet op een niveau zoals ik had gewild en gekund. Misschien ben ik wel te fanatiek geweest, ik kan mezelf maar moeilijk in acht nemen.’

Moet je daarvoor nu de tol betalen?

‘Ik ben altijd blessuregevoelig geweest. Ik had op mijn 19de al last van mijn meniscus en heb sindsdien vijf operaties gehad. Dans en voetbal zijn fysiek zware beroepen. Marco van Basten moest stoppen vanwege zijn enkel, ik vanwege een kapotte knie. Gewoon vette pech. Ja, deze zomer was doordrenkt met verdriet, ik heb ook het World Ballet Festival in Japan moeten afzeggen. Ook mentaal redde ik het niet. Maar ik heb er nu vrede mee. Ik heb een prachtige carrière gehad, ik heb over de hele wereld gedanst. ’

Hoe reageerde het gezelschap toen je dit moest melden?

‘Ted Brandsen, directeur van het gezelschap, schrok enorm. Hij adviseerde me eerst maar eens op vakantie te gaan en de tijd nemen om het te verwerken. Maar hij zei ook meteen dat hij me bij de groep wilde houden. Na mijn terugkomst bood hij mij aan assistent-balletmeester te worden. Dus ik blijf bij de groep, niet meer op het podium maar in het repetitielokaal. Ik ben het Nationale Ballet erg dankbaar voor deze aanstelling. Op dit moment ben ik al bezig met het instuderen van La Dame aux Camélias.’

Wat doet een balletmeester eigenlijk?

‘Lesgeven, dansstukken instuderen, werken aan de opbouw van een rol. Kortom: de danser, de voorstelling en het gezelschap steeds beter maken.’

Zou je op den duur zelf ook choreograaf willen worden?

‘Misschien in de toekomst, ja. Van de zomer moest ik in twee dagen tijd voor een  dansgala in Italië ineens een choreografie maken, omdat er een ander stuk was uitgevallen. Volgend jaar zit ik eraan te denken om misschien iets te maken voor ons programma New Moves, dat kansen biedt aan nieuwe choreografen.’

Zondag is je afscheid van het publiek. Wat ga je daar doen?

‘Na de matinee van The New Classics volgt als extra mijn laatste optreden. Ik dans dan samen met Igone de Jongh de witte pas-de-deux uit La Dame aux Camélias en de solo Ssss... van Edward Clug. Het zijn twee balletten waar ik zielsveel van houd. En ik hoef er niet hoog in te springen, dus dat scheelt. Ik kijk ernaar uit, met gemengde gevoelens. Mijn familie, mijn vrienden, collega’s en vakgenoten zullen er allemaal zijn. Maar het is ook het einde van een carrière. Ik heb mijzelf nooit als sterdanser gezien, daar ging het mij niet om. Ik heb niet de hele wereld willen veroveren, maar dansen is wel altijd verreweg het belangrijkste in mijn leven geweest. Daar zit inderdaad iets monomaans in en mijn leven moet nu dan ook gaan uitwaaieren. Ik moet me gaan afvragen wie ik, naast danser, nog meer ben. Wie ik ben, als persoon.’

Het Nationale Ballet danst The New Classics op zondag 16/9 om 14 uur in Nationale Opera en Ballet Amsterdam; na afloop vindt het afscheid van Marijn Rademaker plaats.

De danscarrière van Marijn Rademaker

Na een reeks audities werd Marijn Rademaker op zijn 14de aangenomen op het Conservatorium in Den Haag. Op zijn 18de studeerde hij daar af en was hij professioneel danser. Hij had naar de aspiranten van Het Nationale Ballet in Amsterdam kunnen gaan of naar Antwerpen, maar het werd Stuttgart. In Duitsland groeide hij vervolgens uit tot wat hij nu is: een topdanser. Niet alleen eerste solist bij Het Nationale Ballet, maar hij is ook een veelgevraagd gastdanser bij internationale festivals en gala’s.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.