Komedie

Bachelorette

Gitzwarte kijk op vriendschap, volwassenheid en verslaving

Pauline Kleijer

Ze hadden niet gedacht dat uitgerekend Becky als eerste zou trouwen. Regan, Gena en zelfs Katie leken daar toch echt meer voor in aanmerking te komen. Maar nu het zo ver is, nemen de vriendinnen van Becky het sportief op. Ze zijn immers altijd in voor een feestje, zolang er maar genoeg alcohol en drugs voorradig zijn.

Het aantal Amerikaanse films waarin een bruiloft voorkomt, is allang niet meer te tellen; het lijkt haast een nationale obsessie. Op het eerste gezicht is Bachelorette de zoveelste film waarin het gebruikelijke huwelijksgedoe de revue passeert: er zijn bruidsmeisjes, vrijgezellenfeestjes, pijnlijke speeches en crises die overwonnen moeten worden. Maar het speelfilmdebuut van (toneel)schrijfster en regisseur Leslye Headland biedt tegelijk iets heel anders: een hilarische, on-Amerikaanse, gitzwarte kijk op thema's als vriendschap, volwassenheid en verslaving.

Vanaf de eerste scènes gaat het los. Regan (Kirsten Dunst, in topvorm) en haar vriendinnen hebben stevige problemen, die ze het liefst wegdrinken, -eten of -snuiven. Dat ze nog steeds met elkaar omgaan, lijkt eerder uit gewoonte dan genegenheid. Ze zijn de minst geschikte bruidsmeisjes die je je kunt voorstellen.

Hun losbandige gedrag leidt tot diverse rampen, die niet netjes worden opgelost, maar alleen maar groter worden. Headland, die haar eigen toneelstuk tot film bewerkte, is scherp en grappig; een dronken monoloog over orale seks behoort tot de mafste filmscènes ooit.

Bachelorette werd in Amerika, op een paar positieve recensies na, slecht ontvangen: de film zou vulgair en bot zijn, schreven critici, vol onsympathieke personages die onverantwoorde dingen doen. Allemaal waar, maar hetzelfde geldt bijvoorbeeld voor de commerciële hit Bridesmaids (2011), die wel werd geprezen. Of voor mannelijke tegenhangers als The Hangover en Ted.

Dat Bachelorette vijanden maakt, komt waarschijnlijk door het confronterende karakter. Headland maakt geen karikaturen van haar personages: ze zijn wel extreem, maar niet eendimensionaal. Zo kan Regan een bitch zijn, maar ook zielig en is Gena (een fantastische rol van Lizzy Caplan) zowel irritant als aandoenlijk. Hoezeer de vrouwen zich ook aanstellen, je kunt je voorstellen dat mensen als zij bestaan. Achter de vileine humor wordt de tragiek van hun levens steeds duidelijker voelbaar.

Die combinatie van overdrijving en waarachtigheid maakt Bachelorette bij vlagen geniaal. Weinig komedies zijn zo geestig, zo grof en zo schrijnend tegelijk.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden