Tip

Avonduren: elke dag een Lentekus van Toneelgroep Maastricht

Avondklok? De Volkskrant weet wel raad met de stille avonden.

Regisseur Zorba Huisman van de 'Lentekusjes' van Toneelgroep Maastricht. Beeld Bjorn Fris
Regisseur Zorba Huisman van de 'Lentekusjes' van Toneelgroep Maastricht.Beeld Bjorn Fris

Eigenlijk zou boven deze rubriek nu ‘ochtenduren’ moeten staan. Want het is de vroege ochtend waarop dit nieuwe theaterinitiatief zich afspeelt. Sinds zondag, het begin van de meteorologische lente, stuurt Toneelgroep Maastricht 1.249 abonnees gedurende zes dagen elke ochtend een Lentekus: een korte monoloog of stukje poëzie over het nieuwe seizoen, voorgedragen door een acteur, en sober en stijlvast geregisseerd door het jonge multitalent Zorba Huisman (24).

Elk filmpje is een verrassing, als een klein cadeautje. In de eerste aflevering speelt Luka Kluskens een licht absurdistische tekst van Eva van Kleef. Een vrouw is ergens te laat gekomen (bij de therapeut?), daarvoor excuseert ze zich, en dan volgen twee sterke, slimme zinnetjes, even terloops als veelbetekenend: ‘Ik moest nog even uit het raam schreeuwen wie ik allemaal een lul vind. Dat duurde een tijdje.’ Hij eindigt positief, deze wonderlijke monoloog, misschien zelfs iets té zoet, maar we vieren natuurlijk wel de lente, en die staat, nog meer dan gewoonlijk, symbool voor optimisme, hoop, en een nieuw begin.

In het tweede filmpje reciteert Joes Brauers prettig aards en hoekig het prachtige gedicht Tijd van Vasalis, dat opeens perfect een lentedag in lockdown omschrijft: ‘Ik droomde dat ik langzaam leefde... Langzamer dan de oudste steen.’ Het gedicht beschrijft het onzichtbare, schitterende geweld van de seizoenen, van eb en vloed, van de natuur – zaken waarvoor wij dankzij ontelbare wandelingen wellicht nu ook wat meer oog hebben (‘Hoe kón ik dat niet eerder weten, niet beter zien in vroeger tijd?’). Andere teksten gaan over dromen, verlangen, vertrekken, over reizen en ontdekken – al is het maar in de fantasie. Het zijn stuk voor stuk fraaie, fijne miniaturen.

De acteurs dragen onopgesmukt voor, in trui en spijkerbroek, op een rode pluchen stoel van een verder lege schouwburgzaal. Huisman legt ze vast in toegenegen close-ups, scherp en contrastrijk belicht. Bijzonder dicht bij de acteur kom je zo, bij een trillende wimper, een schichtige pupil, het blonde dons op een bovenlip. Liefdevolle, intieme portretten zijn het.

Wel jammer natuurlijk dat die enkel door die 1.249 gelukkigen worden gezien. Vandaar hier aan hen een verzoek, voor iedereen die het nog zonder lentekussen moest stellen: spread the love! Stuur ze door aan vrienden en geliefden, familie en collega’s, ja, zelfs aan volstrekte vreemden, die ze dan tijdens schrale saaie avonduren kunnen zien. Geloof me, ze hebben het nodig.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden