Avonduren

Avonduren: een voorstelling over het dorpsgevoel onder de rook van Leiden

Avondklok? De Volkskrant weet wel raad met de stille uren.

Wij zijn de buren, door PS|theater. Beeld Anna Glinka
Wij zijn de buren, door PS|theater.Beeld Anna Glinka

Toen Pepijn Smit rond zijn 16de verjaardag begon te dromen over een toekomst in het theater, zag hij niet snel een rol weggelegd voor het dorp waar hij toen nog in de schoolbanken zat. Zo zie je maar: ’t kan verkeren. Deze week staat Smit (37) met zijn PS|theater te repeteren in het buurthuis van Zoeterwoude, aan een voorstelling die voor een deel gaat over dit dorp onder de rook van Leiden. Wij zijn de buren gaat vrijdagavond – online – in première.

Wat betekent dat vandaag de dag nog: een dorp zijn in een land waar verstedelijking onverminderd oprukt? Hoe kijken Zoeterwoude, Leiderdorp, Oegstgeest en Voorschoten hiernaar? Wie zijn die dorpelingen, wie zijn hun buren, hoe ‘dorps’ is het nog? Hoe belangrijk het wij-gevoel? PS-makers Julia Schmitz en Rian Evers spraken talloze bewoners hierover, van (oud-)melkboer Henk tot een vriendinnenclub giechelende tieners, resulterend in eigenzinnige portretten die het basismateriaal vormen voor Wij zijn de buren. Zo’n tachtig mensen werkten mee aan hun veldonderzoek.

Die werkwijze is kenmerkend voor PS|theater, dat al pakweg tien jaar werkt als (stads-)gezelschap van Leiden en omstreken. Artistiek leider Smit is oprichter en regisseur. PS zijn zijn initialen, maar ‘PS’ (postscriptum) benadrukt bovenal op een speelse manier dat het om theater gaat. Verhalen uit de stad vormen de inspiratie, de plekken uit de gesprekken worden zo veel mogelijk ook de locaties voor de voorstellingen, van fabriek tot begraafplaats.

En nu online. Anders uiteraard, maar de oorspronkelijke vraag blijft overeind: is de idee van een dorp nog houdbaar?

Een blik – via Zoom – op de repetities leert dat het dorpsgevoel rondom Leiden springlevend is. In het zoombeeld, in drieën gedeeld als een kerkelijk triptiek, maken personages zich op voor een demonstratie ten faveure van kleinschaligheid. Door die driedeling is de plaats van opkomst en afgang steeds een verrassing. Dat ze zich soms rechtstreeks en op korte afstand tot een camera richten, werkt indringend en komisch tegelijk; de boodschap HET DORP MOET BLIJVEN wappert door de virtuele ruimte.

Smit: ‘We hebben het thema lokaal uitgediept, maar je kunt met verstedelijking enorm uitzoomen – dat leeft overal.’ Onze Grond, hun volgende project, over de laatste stukjes groen in Nederland, borduurt daarop voort. Die voorstelling staat gepland voor de zomer, en dan wel weer op locatie.

Wij zijn de buren door PS|theater, livestream 26-28/2 en 5-7/3. www.pstheater.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden