FilmrecensieAu nom de la terre

Au nom de la terre is een gelaagd portret van een boer in de wurggreep van de markt ★★★★☆

Beeld Filmbeeld

In Frankrijk beëindigt elke dag een boer zijn leven. Schrijver en regisseur Edouard Bergeon, die zijn speelfilmdebuut afsluit met die bittere vaststelling, weet waarover hij het heeft. Au nom de la terre is een bijzonder pijnlijk en aangrijpend eerbetoon aan Bergeons vader, Christian, die voor zijn boerenbedrijf vocht tot hij eraan kapotging.

Christians evenbeeld in Au nom de la terre is Pierre Jarjeau (Guillaume Canet, kaal en met snor). Eind jaren zeventig, na een carrière als cowboy in Amerika, keert hij terug naar Frankrijk om de schapenboerderij van vader Jacques (Rufus) over te nemen. Samen met zijn geliefde Claire (Veerle Baetens) wil hij de boerentraditie voortzetten op het land waar hij opgroeide.

Zeventien jaar later zijn de schapen ingeruild voor geiten en gaat Pierre over op intensieve veehouderij. De jeugdige twinkeling in zijn ogen is gebleven, de liefde voor het werk en zijn gezin ook, maar Pierre is duidelijk pragmatischer, harder. Behalve geiten wil hij op grote schaal kippen gaan houden, een zet die Jacques vol afgrijzen aanschouwt.

‘Dit is wat de mensen willen’, bijt Pierre van zich af als hij met Jacques in de megakippenstal staat en deze hem een van de duizenden schrale dieren in zijn gezicht duwt. Met deze scène maken Bergeon en co-scenaristen Emmanuel Courcol en Bruno Ulmer het glashelder in welke positie boeren als Pierre zich bevinden. Pierre ontkomt niet aan de wurggreep van de markt, en zit al net zo klem tussen de leningen en EU-regels. En dan woedt op de boerderij ook nog een generatiestrijd: de zoon die te koppig (of te laf) is om zijn hardvochtige vader om hulp te vragen.

Bergeon maakte eerder al de tv-documentaire Les fils de la terre (2012), waarin hij de tragische lotgevallen van een boer aan zijn eigen traumatische familiegeschiedenis koppelde. Dat hij met het intieme, stevig geacteerde Au nom de la terre andermaal zo dicht op dat persoonlijke verhaal zit, maakt het des te knapper dat hij zo’n gelaagd portret van Pierre schildert. De hechte gezinsband is even overtuigend als het boerenbestaan. En ook wanneer het perspectief soepel naar Claire en zoon Thomas (Anthony Bajon) verschuift, blijft Bergeon empathie en begrip voor Pierre oproepen.

Wat speelt Guillaume Canet sterk als Pierre. Terwijl de zon trekt wegtrekt uit de film en het landschap steeds mistroostiger wordt, zie en voel je hoe de wanhoop langzaam Pierre’s ziel verteert. Tot er van die twinkeling in zijn ogen weinig over is.

Au nom de la terre

Drama

★★★★☆

Regie Edouard Bergeon

Met Guillaume Canet, Veerle Baetens, Rufus, Anthony Bajon

103 min., in 23 zalen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden