Recensie The Habitat (****)

Astronautenfeitjes zijn leuk, maar The Habitat draait uiteindelijk om de vraag: wordt er nog geneukt? (****)

Volkskrant luistert naar (nieuwe) podcasts en bespreekt er elke week een. Vandaag: astronautenfeitjes zijn leuk, maar The Habitat draait uiteindelijk om de vraag: wordt er nog geneukt?

The Habitat Beeld Gimlet Media

Sluit drie jonge mannen en drie jonge vrouwen een jaar lang op in een huis op Hawaï, en kijk wat er gebeurt. Het klinkt als een tv-programma uit de koker van John de Mol, maar het is een experiment van de Nasa om de sociale aspecten van een Marsmissie te onderzoeken. Wetenschapsjournalist Lynn Levy gaf de ‘astronauten’ opnameapparatuur mee om vanuit de studio te volgen wat er op de nepplaneet gebeurt en maakte er een zevendelige podcast van: The Habitat.

The Habitat (populair wetenschappelijk) ****

Geproduceerd door Gimlet.

De omstandigheden van het experiment zijn absoluut niet des De Mols. Er is geen alcohol, de onderzoekers wonen in een spartaanse koepelwoning en als ze de desolate tuin van gestold lava willen betreden, dan moet dat in een astronautenpak. Toch is The Habitat vooral een reality podcast. Want al die astronautenfeitjes zijn leuk, maar de serie draait uiteindelijk vooral om de vraag: wordt er nog geneukt en wie slaat wie de kop in?

De podcast, die drie weken geleden in zijn geheel online werden gezet, begint met twee aardige afleveringen waarin de luisteraar crew en project leert kennen. De audiodagboeken en opnamen van het leven in de koepel zijn interessant, maar ook een tikkeltje braaf. Gelukkig worden ze afgewisseld met geinige feitjes over bijvoorbeeld astronautenvoedsel en poepen in de ruimte.

Geweldig luisteraar

Het wordt echt leuk en verslavend wanneer Levy in de audiofragmenten gaat graven naar sappige details. In reality-tv worden die doorgaans vastgelegd door zogenaamd geheime camera’s of bedacht in een regiewagen, maar in The Habitat kiezen de astronauten zelf wanneer ze op het opnameknopje drukken. Het grote gevaar is dat ze zichzelf regisseren en sparen. Gelukkig is Levy een geweldig luisteraar en geven de bewoners zich naarmate het project vordert steeds meer bloot.

Zo heeft de crew een nacht de opnameapparatuur aan laten staan om onweer vast te leggen. Levy luistert de urenlange stormopname en hoort opeens gefluister. ‘Zullen we naar bed toe’, klinkt door het geruis heen. Het is voor de presentator een aanwijzing dat sommige Marsbewoners niet alleen als collega’s met elkaar omgaan.

Terwijl twee duo’s steeds meer naar elkaar toe trekken, merkt Levy ook dat de astronauten steeds vaker vitten op één bemanningslid, Shay. Ze zeurt over ongezonde chips, ze is bazig en heeft haar didgeridoo meegebracht. ‘Dit is het probleem als we mensen naar Mars sturen’, concludeert Levy tijdens een didgeridoosolo. ‘We nemen al onze menselijke bullshit mee.’

Het is deze menselijke bullshit die The Habitat zo’n leuke podcast maakt. De intergalactische omstandigheden vormen een leuk decor, maar de intermenselijke verbondjes, ruzies en ergernissen maken dat je wilt blijven luisteren. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden