Lezen & Schrijven Maren Stoffels

‘Astrid Lindgren gaf me het gevoel dat ik zelf de hoofdrol vervulde’

Lezen is goed, dus is het jammer dat jongeren zo weinig lezen. Wij vragen jonge schrijvers welk boek hen aan het lezen kreeg. Vandaag Maren Stoffels (30) over Astrid Lindgren.

Beeld Stefan Neeven

Als kind kon ik de verhalen van Astrid Lindgren eindeloos opnieuw horen. Elke avond voor het slapengaan las mijn moeder mij voor over de dochter van een roverhoofdman, over een meisje dat een paard kon optillen en over een jongen die poppetjes uit hout sneed als hij zijn streken moest overdenken in de schuur.

Lindgren schreef verhalen waar je zelf dolgraag de hoofdrol in wilde spelen. Of beter gezegd: ze kreeg het voor elkaar dat je voor je gevoel die hoofdrol vervulde. Ik wás Ronja, ik wás Pippi, ik wás Michiel.

Ik speelde dat ik over een grote kloof moest springen, ik zocht in de boom in onze achtertuin naar limonadeflesjes en probeerde ook poppetjes uit hout te snijden met mijn eigen zakmes. Dat laatste lukte trouwens absoluut niet. En ook die limonadeflesjes heb ik nooit kunnen ontdekken. Maar Astrid Lindgren liet me geloven dat het kon. Dus daarom bleef ik zoeken, in mijn eigen achtertuin. Ze schreef verhalen die ongelooflijk geloofwaardig waren.

Nu ik zelf schrijver ben, denk ik hier vaak over na. Wat ik ook voor bizarre dingen laat gebeuren in mijn boeken, het moet op een bepaalde manier geloofwaardig zijn. In de absurditeit van een verzinsel moeten de verhaallijnen overeind blijven.

Voor mijn eigen verhalen doe ik daarom ook eindeloos veel research. Ik ging op stap met een dakloze man om realistisch over het straatleven te kunnen schrijven. En dit jaar praatte ik met een slachtoffer van het Münchhausen by proxysyndroom om een realistisch beeld van deze vorm van kindermishandeling op papier te kunnen zetten.

Astrid Lindgren heeft mij niet alleen tot fanatiek lezer gemaakt, zij vormt mij ook als schrijfster. Haar fantasie is er eentje om jaloers op te zijn. Hoe kwam ze aan zulke ideeën? Ik heb me dat altijd afgevraagd, maar zes jaar geleden kreeg ik eindelijk het antwoord.

Met mijn vrouw trok ik naar Zweden in een zelfgebouwde camper. Er waren meer muggen dan inwoners en de meertjes waren om te gillen zo koud, maar ineens snapte ik hoe Astrid aan haar verhalen kwam. We hebben uren door natuurgebieden gereden zoals die beschreven stonden in Ronja de Roversdochter, we zagen wel dertig villa Kakelbonts en wel honderden schuurtjes zoals in Michiel van de Hazelhoeve.

In Lindgrens geboortedorp Vimmerby zagen we zelfs de boom in haar voortuin staan, die haar destijds inspireerde tot de limonadeboom in Pippi Langkous. Terwijl ik daar rondliep, was het net of ik een boek van Lindgren instapte. Ik voelde weer hetzelfde enthousiasme dat ik had toen mijn moeder mij als kind voorlas. Het liefst was ik voor altijd in Vimmerby gebleven.

Afgelopen mei werd ons zoontje geboren. Zijn naam stond al zes jaar vast. Ik wilde iets van die magische plek bewaren en doorgeven aan mijn eigen kind, we noemden hem Vimmer.

Als Vimmer wat ouder is zal ik hem eindeloos voorlezen. Ik gun hem (en alle andere kinderen van de wereld) een ongelooflijk geloofwaardig Lindgrenleven, waarin hij zoekt naar limonadeflesjes in de achtertuin en hij denkt dat hij een paard kan optillen.

Hoewel ik niet hoop dat hij dat laatste ook daadwerkelijk zal proberen.

Van Maren Stoffels (30), die in 2005 debuteerde en meteen de prijs van de Jonge Jury en de Debuutprijs won, verschenen vorig jaar de romans Race (vanaf 10 jaar) en Escape Room (vanaf 15 jaar).  

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden