Beeldende Kunst ArtZuid

ArtZuid 2019: een maf samenraapsel van traditioneel en bekend, tot vers uit het atelier van hedendaagse kunstenaars

Jésus Rafael Soto Pénétrable BBL bleu, 1999. Beeld JW Kaldenbach

Het is woensdagmiddag in Amsterdam-Zuid. Op de Apollolaan staan de bakfietsen geparkeerd bij het felblauwe paviljoen van Jésus Rafael Soto (1923-2005). Kinderen zijn uitgelaten en dollen tussen de blauwe stroken plastic. Dit kunstwerk heeft het effect van een fontein of een glijbaan, dat is duidelijk. Geen enkele bakfietsouder kan erlangs fietsen zonder in de handrem te moeten knijpen: ‘STOOOOP!’ 

‘Als we een dubbeltje kregen voor ieder kind dat de installatie in ging, waren we nu rijk geweest’, zegt ArtZuid-directeur Cintha van Heeswijck-Veeger. De tweejaarlijkse beeldenroute in het sjieke Amsterdamse stadsdeel is inmiddels aan de zesde editie toe. 375 duizend mensen bezochten eerdere edities. Dit keer hebben kunstcriticus en -historicus Jhim Lamoree en kunstenaar en acteur Michiel Romeyn de kunstwerken geselecteerd. 

Figuratieve kunst kreeg de overhand. Van Heeswijck-Veeger: ‘Mensen kunnen zich makkelijker identificeren met een beeld dat figuratief is.’ In 2017 was er veel abstracte kunst te zien en ‘het grote publiek begreep het niet’. Romeyn legt uit dat hij een voorkeur heeft voor provocerende kunst en ‘grappen en grollen’.

Marc Quinn, Myth (Sphinx), 2007-2008. Beeld JW Kaldenbach

Een van zijn favoriete beelden is Myth (Sphinx) van de Britse beeldhouwer Marc Quinn. Een meer dan 3 meter hoge Kate Moss in bikini, in een houding die het best in slangenmensvaktermen te beschrijven is (een contorsionist stond model). Hoe dan ook: haar benen heeft ze naar achter gevouwen op haar rug en ze balanceert op haar billen terwijl ze sereen en ogenschijnlijk onaangedaan over de voorbijrijdende hybride auto’s heenkijkt. 

‘Je komt hier vanzelf in het aura van het kunstwerk te staan. Het is totaal zinloos en toch intrigerend’, zegt Romeyn bewonderend. Vlak achter de bronzen witgeschilderde Kate Moss staat een beroemde sculptuur van Aristide Maillol, een naakte vrouw die van haar sokkel dreigt te vallen, evenals een Armando en een vervormd gezicht van de Spaanse beeldhouwer Jaume Plensa. Het is een maf samenraapsel, deze beeldenroute, van traditioneel (lees: vrouwelijk naakt) en bekend, tot vers uit het atelier van hedendaagse kunstenaars. 

Johan Tahon Pillar I en Pillar II, 2010-2019. Beeld JW Kaldenbach

De jonge Belgische beeldhouwer Johan Tahon maakte bijvoorbeeld nieuwe kunstwerken, net als de Japanse kunstenaar Sachi Miyachi: een groot beeld dat doet denken aan de gevelbeelden in de buurt (en je kunt erop klimmen, ook een goede plek om de bakfiets te parkeren dus). Vlakbij een prachtige sculptuur van David Altmejd: een mensfiguur die zichzelf lijkt te kleien. 

David Altmejd, Le Souffle (de adem), 2017. Beeld JW Kaldenbach

Onder de noemer ‘grappen en grollen’ passen de heiligenbeelden van Tony Matelli. Hij gaf Jezus een avocado op zijn hoofd en Maria een kooltje. Dat Van Heeswijck-Veeger af en toe een e-mail krijgt dat iemand een kunstwerk ‘verschrikkelijk’ vindt, hoort er helemaal bij, vindt ze: ‘Het is juist goed als mensen in discussie gaan, blijf niet binnen zitten mokken.’ 

Tony Matelli, Mary (edition large), 2016. Beeld JW Kaldenbach

Het plan voor de kunstroute ontstond in 2008. Romeyn werkte ook mee aan de eerste editie. Eigenlijk had hij dit keer zelf een kunstwerk willen aandragen, maar dat is niet gelukt: ‘Het was te duur, en ik was ook laat.’ Vermoedelijk was het plan van Romeyn ook te controversieel. Hij wilde een klein wit huisje bouwen rondom het beruchte bankje aan de Apollolaan waarop in 2002  Willem Holleeder en Willem Endstra zaten en op de foto werden gezet door Quote. Het zou een grote kijkdoos worden met licht- en geluidseffecten: vanaf een bankje konden toeschouwers kijken naar het beruchte stuk straatmeubilair. 

Het heeft niet zo mogen zijn. Al is het beroemde bankje ongewild sowieso onderdeel van de route, ook geschikt voor wie even op adem wil komen. De omvangrijke route strekt zich uit naar de Zuidas en dit keer ook tot voorbij het centrum van Amstelveen, waar beelden van Klaas Gubbels zijn geplaatst. 

Michiel Romeyn, maquette voor Het Bankje. Als soundtrack had Romeyn bedacht: klassieke muziek, versterkt geluid van voorbijrijdende auto’s en flarden van de gesprekken tussen Willem Holleeder en zijn zus Astrid. Beeld Robert Lagendijk

ArtZuid 2019, diverse locaties, informatiepunt bij Minervalaan 1, Amsterdam, t/m 15/9.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden