Interview Jonathan Wilson

Artiest Jonathan Wilson: ‘Mijn eigen werk moet echt voorrang krijgen, ik wil niet alleen maar werk van anderen spelen’

Wie een paar maanden geleden in de Amsterdamse Ziggo Dome een van de concerten van Roger Waters bezocht, heeft hem gezien en gehoord. De gitarist links van Waters (voor de kijkers rechts) die partijen uit bekende Pink Floyd nummers als Breathe, Wish You Were Here en Comfortably Numb net zo speelde als Floyds eigen David Gilmour was Jonathan Wilson.

Jonathan Wilson. Foto Andrea Nakhla

Wilson (44) is behalve een geweldig gitarist en goede zanger ook een vooraanstaand producer in Los Angeles voor onder meer Jackson Browne en indie-held Father John Misty. Ook maakte hij onder eigen naam drie prachtige platen. De meest recente, Rare Birds, verscheen eerder dit jaar en is een van de mooiste, kaleidoscopische rockplaten van 2018.

Zaterdag zal Wilson in de Amsterdamse Melkweg laten horen wat hem met zijn band zo goed maakt. Inmiddels is V vooral nieuwsgierig hoe het komt dat zo’n begenadigd artiest zich niet volledig op zijn eigen muziek kan richten.

‘Dat is heel eenvoudig. Niemand zit in Amerika nu te wachten op een band die het soort retro-jaren zeventig rock maakt als dat ik doe. Je krijgt zonder hits domweg geen optredens geregeld.’

Een ontwikkeling die niet helemaal nieuw is, voegt Wilson er aan toe. ‘Maar de verslechterde economie heeft alles nog erger gemaakt. Niemand neemt nog het risico een artiest te gaan zien waarvan ze de muziek niet van de radio kennen. Was ik met mijn band met het repertoire van Crosby Stills Nash & Young op tournee gegaan dan had ik het een stuk makkelijker.’

Geen zin

Maar daar heeft Wilson geen zin in. Zijn eigen werk verdient het om gehoord te worden, dus heeft hij een tussenweg bedacht. ‘Het geld om mijn tournees te bekostigen verdien ik door met Roger (Waters, red.) grote stadions te bespelen. Niet ideaal misschien maar wel te doen.’

Voor veel gitaristen zal het een droomwens zijn om naast Roger Waters te mogen staan. Ook Wilson voelde zich uiteraard best vereerd toen de gewezen Pink Floyd-bassist hem uitnodigde.

‘We kennen elkaar via producer Nigel Godrich. Roger had voor zijn nieuwe plaat een gitarist nodig, Nigel kwam met mij aan. Er was een klik.’

Roger Waters bezocht regelmatig de studio van Wilson in Echo Park in Los Angeles. ‘En ineens was daar die vraag of ik gitaar in zijn band wilde spelen, en of ik een beetje bekend was met het oude Pink Floyd-repertoire.’

Dat was Wilson. ‘Als kind leerde ik op nummers als Wish You Were Here al gitaarspelen. En mijn stem past goed bij die van hem.’

Eigen werk voorop

Dat vond Waters ook die hem toevertrouwde de partijen van David Gilmour beter te zingen dan dat de Pink Floyd-man dit zelf ooit had gedaan. ‘Natuurlijk, een prachtcompliment. Maar hoe ik ook geniet van zo’n wereldtour langs de grootste zalen en stadions, mijn eigen werk moet echt voorrang krijgen. Ik moet er voor waken mijn hele leven het werk van anderen te spelen, ook al levert dat het meeste op.’

En als het hem niet lukt quitte te spelen met zijn eigen tournees dan is er nog een andere optie om toch van de muziek te kunnen blijven leven. ‘Eerst moet ik weg uit LA. Die stad is veel te duur geworden. Muzikanten kunnen er nauwelijks meer rond komen. Dus ga ik binnenkort verhuizen naar Joshua Tree National Park, in de woestijn, waar ik een stuk land heb gekocht.’

Daar gaat Wilson zijn eigen studio bouwen. Misschien wel om er nooit meer uit te komen. Het zou best kunnen, zo stelt Jonathan Wilson dat het zaterdag voorlopig voor het laatst is dat we hem live zijn eigen repertoire kunnen zien spelen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.