Arthur Olof 1954 - 2014

Het eeuwige leven

'Ik ga steeds meer op Sjos lijken', zei Arthur Olof over zijn held Sjostakovitsj. 'Nog even en ik maak muziek.'

Arthur Olof Beeld -

Hij had voor de Concertzender zijn honderdste aflevering van Oorgetuige willen halen. Het werden er 86. Maar belangrijker was dat hij zijn levenswerk kon voltooien: een boek over zijn grote Russische held Dimitri Sjostakovitsj. Hij had er al tien jaar in geïnvesteerd toen bij hem in 2013 keelkanker werd geconstateerd. Het doel het boek te voltooien hield hem op de been. Op 29 juni overleed Arthur Olof, slechts twee jaar na zijn vader, de vermaarde violist Theo Olof. Hij werd maar 56 jaar.

Arthur Olof was het derde kind van Theo, uit diens eerste huwelijk met Wibbina Luthera van Steeden. Arthur volgde de Montessori School in Den Haag en ontplooide zich al snel tot een eigenzinnig en politieke bewuste jongen. In 1971 hing hij de fameuze PSP-verkiezingsposter met de blote vrouw voor zijn raam in een keurige buurt in Den Haag. Toen de buurt vroeg de 'poster met de koe' weg te halen, deed hij het letterlijk. Hij plakte de koe af, waardoor de naakte vrouw nog prominenter in beeld kwam.

Goede sportman
Hoewel hij thuis piano en hobo leerde spelen, was cricket Olofs grote passie. Hij speelde zowel bij HVV als HCC en won zelfs in Engeland de vriendschapsprijs voor Good Sportmanship. Op zijn 16de werd hij redacteur van het clubblad. Hij studeerde eerst Slavische talen in Leiden en daarna Neerlandistiek aan de Universiteit van Amsterdam. Hij dacht erover in de journalistiek te gaan. Via een kennis hoorde hij van de oprichting van een nieuwe klassieke radiozender: de Concertzender, die anders dan de klassieke zender Radio 4 geen boodschap had aan strakke sjablonen. Arthur Olof werd in 1986 aangenomen als medewerker. Later werd hij zelfs directeur. Maar van de radiozender alleen kon hij niet leven. Olof werd ook bladenmaker. In de jaren negentig maakte hij voor Amnesty International het blad Wordt Vervolgd.

In 1999 kwam hij in dienst van D66, de partij die zijn ideeën over individuele vrijheid in denken en handelen het beste uitdroeg. Hij werd eindredacteur van de partij-organen Dixit en Idee. Na twee jaar stapte hij over naar ING Groep, hoewel hij artikelen bleef schrijven voor de partijbladen. Voor ING zou hij acht jaar een tijdschrift maken voor de zakelijke markt. Daarnaast maakte hij deel uit van het bedrijfscricketteam van de bank, waarin hij een van de bindende figuren was. Met zijn tekstbureau PlaatsTaal vertaalde hij onder meer het tekstgedeelte van de inzendingen voor World Press Photo.

'Sjos'
Nadat hij in 2009 was teruggekeerd bij de Concertzender, ging hij ook zelf programma's maken: Oorgetuige, alles ter nagedachtenis aan jou..., over de Russische muziek van de 20ste eeuw, en Perestrojka, over Oost-Europese muziek in de jaren rond de val van de Berlijnse Muur en het uiteenvallen van de Sovjet-Unie. Olof had toen al een grote liefde opgevat voor de componist en pianist Dimitri Sjostakovitsj, die voor hem model stond voor het 20ste-eeuwse Rusland. De politieke onderdrukking en het culturele leven vond hij terug in diens muziek. 'Het boek over Sjostakovitsj, getiteld Sjostakovitsj, de kunst van het overleven, werd de literaire weerslag van de radioprogramma's', zegt zijn partner José ten Berge.

Toen hij een paar maanden voor zijn dood een val maakte, merkte hij op: 'Ik ga steeds meer op Sjos lijken: hij is tot benenbrekens gevallen, had hartfalen en vermoedelijk kanker en was, net als ik de laatste tijd, kettingroker. Nog even en ik ga muziek maken.'



Elke dinsdag
Een necrologie van minder bekende bijzondere mensen

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.