Art Rotterdam heeft er een satellietbeurs bij

Beurs en satellietbeurs tonen potpourri aan kunst, met zeer uiteenlopende deelnemers...

Misschien komt het door de trend om bij grote kunstbeurzen een ‘satellietbeurs’ te beginnen. Misschien is het stiekem een soort ‘Salon des Refusés’, of wordt er ingespeeld op de aantrekkingskracht die een grote beurs nu eenmaal heeft. In elk geval vond Nous Faas, directeur van de Rotterdamse galerie MAMA, het na 9 edities van Art Rotterdam tijd voor een extra beurs. Project(or) Art Fair vindt dan ook tegelijk plaats met Art Rotterdam, die beide woensdagmiddag werden geopend.

Het imposante oude postkantoor aan de Coolsingel waarin de kleine beurs huist, is op zichzelf al reden voor een feestje. Het prachtige plafond, de decoraties en de enorme ruimte vragen om een creatieve bestemming.

Zo onduidelijk als de motieven voor de beurs zijn, zo hybride is ook de samenstelling van de deelnemers. Project(or) is een mengsel van galeries die éigenlijk graag op Art Rotterdam zouden staan, kunstruimtes die zich meer met grafische kunst en straatkunst bezighouden, kunstenaarscollectieven en projectorganisaties die helemaal niets met verkoop te maken hebben. Er wordt genavigeerd tussen commercie en inhoud. Of, zoals curator Ken Pratt van Centrifugal Projects in zijn stand zegt: ‘We maken deel uit van een ‘derde economie’. Wat we doen verdient investering en subsidie, maar er mag ook winst gemaakt worden.’

Subsidie is niet het meest vallende woord bij de opening van Art Rotterdam, even verderop in de oude cruise terminal van de Holland Amerika Lijn. Investering daarentegen wel. Galeriehouder Wim Peeters van de pas bestaande galerie Office Baroque uit Antwerpen lacht de mondiale economische dreiging hartelijk weg: ‘Wij merken er niets van’. Zijn dwarsheid is opmerkelijk: hij toont als een van de weinigen abstract werk.

De New Yorkse Florence Lynch verwacht wel een crash: ‘Maar ik ga er niet mijn beleid op aanpassen’. Faye Fleming van de eveneens nieuwe galerie Arquebuse uit Genève vindt het wel ‘nerve wrecking’ om in deze tijden een galerie te beginnen. Ze hoopt dat de nieuwheid in haar voordeel werkt: ‘De kunstenaars zijn jong, hun prijzen zijn relatief laag.’

Ze toont een klein beeld van een zittende, moedeloze man met een bordje ‘Adore Me’ van kunstenaar Charles Avery – van wie Fleming zojuist heeft gehoord dat hij een tentoonstelling in Museum Boijmans Van Beuningen krijgt.

Inhoudelijk zijn er moeilijk constanten te vinden op Art Rotterdam – het is een verkoopbeurs, en daarin spelen tentoonstellingsconcepten nauwelijks een rol. Wel is er weinig video en veel schilderkunst. En er zijn veel gezichten – portretten, fantasiefiguren en anonieme, hedendaagse ‘tronies’.

Daarvan is een opmerkelijk aantal niet-westers; van de Peruaanse familie van Thomas Struth bij galerie Paul Andriesse via de Chinese gezichten bij Canvas International tot de beboerkade vrouw met big in galerie Aeroplastics uit Brussel. Maar kan daaruit gedestilleerd worden dat het exotisme terug is in de kunst? Nee. Hooguit dat galeristen denken dat het verkoopt.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden