Blad Argus

Argus: tijdschrift waar geen peil op te trekken is

Wat is lezenswaardig deze week? Vandaag: Argus is een lukrake verzameling stukken en stukjes zonder nieuwsaanleiding. Dat werkt.

Foto RV

Argus, de speeltuin van babyboomers uit de (Amsterdamse) journalistiek, heeft het eerste jaar overleefd. Er blijkt een marktje te zijn voor dit wonderlijke samenraapsel, een twee keer per maand verschijnend tijdschrift waar geen peil op te trekken is.

Dat komt door het ontbreken van een formule. Bij Argus is iedereen welkom. De hoofdredacteuren Paul Arnoldussen en Rudie Kagie, respectievelijk oud-Parool en oud-Vrij Nederland, hebben in hun herberg, of beter gezegd stamcafé (Scheltema in Amsterdam), voor iedereen plaats.

‘Wat met plezier is geschreven, wordt over het algemeen met plezier gelezen’, zei Kagie een jaar geleden ter verklaring. Met andere veteranen wilde hij een ‘auteurskrant’ maken.

Inmiddels zijn tweeduizend abonnees binnengehaald, meldde Villamedia vorige maand. Geld om de auteurs een honorarium te betalen is er nog steeds niet. Voor de kopijstroom maakt dat kennelijk niet uit.

Ook nummer 30 van jaargang 2, dinsdag verschenen, is weer een lukrake – en dus verrassende – verzameling stukken en stukjes. Een actuele aanleiding ontbreekt in de meeste gevallen. Het gaat over de Deense ‘gettowet’, chronische vermoeidheid, koningin Wilhelmina en joden, hersenziekten, filmregisseur Pim de la Parra en jazzmuzikant Joop Korzelius.

In Argus kan het gebeuren dat iemand een rubriekje voorstelt over poëzie op bierviltjes, een gedicht wordt geplaatst waarin de aanval op Canta’s en Cantarijders wordt geopend of nieuwe foto’s van verzetsstrijdster Hannie Schaft worden gepubliceerd. En passant worden tv-interviewers aangepakt.

Pierre van Enk stelt dat in het Journaal en Nieuwsuur experts, politici en woordvoerders strijk en zet (deze uitdrukking tref je alleen nog maar in Argus aan) vragen krijgen voorgelegd van interviewers die er met de pet naar gooien, vragen waarop een precies, informatief antwoord onmogelijk kan worden gegeven.

‘Degenen die soort interviews afnemen zijn luiwammesen; ze brengen niet de fut, feitenkennis of nieuwsgierigheid op die nodig is om hun gesprekspartners de informatie te ontwringen waarmee de kijker of luisteraar zijn voordeel kan doen.’ Bij het stuk staat een foto van Mariëlle Tweebeeke.

Een van de beste bijdragen in Argus is van de hand van Salomon Bouman, voormalig correspondent in Israël. Nog onwetend van het bloedbad onder Palestijnen bij de Israëlische grens beschrijft hij zijn gemoedstoestand bij de zeventigste verjaardag van Israël als bedroefd, teleurgesteld en bezorgd.

Maar: ‘Mijn kritiek op de ontkenning van het Palestijnse zelfbeschikkingsrecht neemt niet weg dat Israël voor joden een veilige haven is en blijft in een onzekere wereld.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.