RecensieAres

Ares combineert horror met de Amsterdamse grachtengordel − hoe lang blijft dat interessant?★★☆☆☆

Hoewel de personages per scène karaktertechnisch alle kanten opgaan, redt de jonge actrice Jade Olieberg zich prima.

Beeld uit Ares, de eerste volledig Nederlandse Netflix Original.Beeld Netflix

Ares, de eerste compleet Nederlandse Netflixserie (Undercover is Vlaams-Nederlands), gaat voortvarend van start, met een vlotte montage waarin we zien hoe een meisje in het hoofdstedelijke studentenleven wordt opgenomen, valt voor de charmes van Minne Koole (wie niet?) en dan – let op, spoiler! – gruwelijk zelfmoord pleegt door zichzelf met een schaar te verminken. En dit alles op de wijs van Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder van Ramses Shaffy, een vermetele keuze voor een serie die op een wereldwijd platform wordt gelanceerd.

Met de deur in huis vallen, dat doen de makers van Ares goed, want ze zijn zich ervan bewust dat ze opereren voor een kijkerspubliek dat vaak in die eerste paar minuten bedenkt of het blijft kijken of verder in het eindeloze menu van Netflix flaneert.

Ares, van producent Pieter Kuijpers, het regieduo Giancarlo Sanchez (Mocro Maffia) en Michiel ten Horn (Aanmodderfakker) en schrijfcollectief Winchester McFly, probeert met een combinatie van universele horrorelementen en unieke Amsterdamse grachtengordelsfeer een serie te maken die naar eigen zeggen is geïnspireerd door de moderne horror van Jordan ‘Get Out’ Peele. Maar ook de geest van Dan Brown is niet ver, met het Rijksmuseum en de Nachtwacht als plaatsvervangers van het Louvre en de Mona Lisa.

Op basis van de eerste vier afleveringen (van de acht) die de pers van te voren te zien kreeg, kunnen we voorzichtig concluderen dat Ares (nog) niet uit de verf komt. Verhaallijnen worden gebrekkig ontwikkeld, personages gaan per scène karaktertechnisch alle kanten op, of vertonen geen enkele ontwikkeling − we zien een van de personages ongeveer vier afleveringen lang panisch door donkere gangen lopen. En hoewel de afleveringen met dertig minuten kort en krachtig moeten zijn, ontkomt Ares niet aan een zekere langdradigheid, juist omdat de geheimzinnigheid vooral wordt gezocht in krakende vloeren, donkere gangen en het type dialoog dat het verhaal ook niet echt vooruit helpt.

Af en toe vormt zich een gedachte in het hoofd van de kijker die ook door een van de personages wordt uitgesproken. We noteren: ‘Kap met deze geheimzinnige shit!’ En: ‘Wat doen we precies?’ Precies!

Het basisgegeven is klassiek genoeg: Rosa (Jade Olieberg) krijgt een uitnodiging om zich aan te sluiten bij het geheimzinnige studentengenootschap Ares, dat teruggaat tot de Nederlandse Gouden Eeuw en leden heeft die hun voorouders op de Nachtwacht kunnen aanwijzen. ‘Heb jij je wel eens afgevraagd hoe zo’n klein landje als Nederland uitgroeit tot een van de machtigste landen in de wereld?’ vraagt een van bestuursleden aan ‘noviet’ Rosa, op een manier waardoor de kijker zal denken ‘hier hebben we het laatste nog niet over gehoord’.

Rosa (de jonge actrice Jade Olieberg redt zich prima, zonder dat haar personage haar veel houvast biedt) is een buitenstaander in het regenteske milieu van Ares. De leden hebben kennelijk de huissleutels van het Rijksmuseum en brengen hun avonden door in de Eregalerij, waar ze, krijgen we de indruk, de historische bevoorrechte positie die ze sinds de Gouden Eeuw bezitten, verdedigen.

Er is een geheim, dat schuilt in de kelders van het sociëteitsgebouw en dat leden tot zelfmoord drijft – of zijn dat de offers die moeten worden gebracht? Zware kettingen spelen een rol in de rituelen, er is sprake van een aandoening die lijdt tot rottend vlees en gitzwart projectielkotsen. Wellicht is dat het historisch schuldbewustzijn dat zich een weg naar buiten baant?

Maar na vier afleveringen moet je jezelf dan ook afvragen: ben ik hier nog wel nieuwsgierig naar?

Ares

Horror

★★☆☆☆

Een serie van Pieter Kuijpers (en schrijfcollectief Winchester McFly)

Met Lisa Smit, Jade Olieberg, Rifka Lodeizen, Tobias Kersloot

Te zien op Netflix (vanaf 17 januari)

De Nederlandse Netflix-serie Ares is geschreven door een groep scenaristen - Hoe werkt dat?
Horror, studenten en de Gouden Eeuw, daarmee moest collectief Winchester McFly aan de slag. ‘Je hebt heel veel domme ideeën nodig om samen tot een goed idee te komen.’

De Nederlandse serie Ares wordt in het Engels nagesynchroniseerd – door de acteurs zelf
Rifka Lodeizen spreekt haar eigen tekst opnieuw in, in het Engels. En dat luistert nauw, wil het resultaat ergens naar klinken. ‘Inspreken is ook acteren.’ 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden