Recensie Best Kept Secret

Arctic Monkeys hebben oude rockprojectielen nodig om overeind te blijven op Best Kept Secret (drie sterren)

Zanger Alex Turner van de Arctic Monkeys tijdens een festival in Barcelona eerder deze maand. Beeld EPA

Arctic Monkeys. 8/6, Best Kept Secret, Hilvarenbeek.

De eerste twee liedjes van het Arctic Monkeys-optreden op het hoofdpodium van Best Kept Secret, daar zat het eigenlijk allemaal in. De hele discussie. Het hele probleem, zo je wilt.

Opener was Four Out Of Five van het nieuwe album Tranquility Base Hotel & Casino: Alex Turner als bedachtzame crooner in een liedje dat Brian Wilson-achtige muzikaliteit verraadt, maar als aftrap van een festivalset toch ook wat stroef bleek.

Daarna: Brianstorm uit 2007, met zijn stuiterende gitaarriff die je zo heerlijk kunt meeschreeuwen. Mosh pit, publiek gek, een grijns op alle gezichten, zo ver het oog reikt.

Dát is, in het kort, het Arctic Monkeys-dilemma: het even onstuimige als hechte voetzoekerbandje van een decennium geleden is een fundamenteel andere band geworden. Eentje die de cocktailbar en de in rood velours uitgevoerde nachtclub prefereert boven de rockkelder en ter verrijking van de sound vier gastmuzikanten mee op tournee neemt.

Accepteer het of raak gefrustreerd; dat zijn de opties.

Turners podiumkleding is de illustratie erbij: maatkostuum van seventies-snit, bovenste knoopjes van het hagelwitte overhemd los, lange lokken en een pilotenzonnebril met zalmkleurige glazen.

Met de transformatie kun je gelukkig of ongelukkig zijn (beide kampen zijn groot en luidruchtig), maar over een ding moeten ze het eens zijn: het wringt weleens.

Het was alsof de headliner van Best Kept Secret 2018 vooral wilde aantonen dat de kloof tussen toen en nu helemaal niet zo groot is. Dat de band nog dezelfde is en een heel organische ontwikkeling heeft doorgemaakt: gewoon even wennen.

Dat lukte soms ook wel, bijvoorbeeld toen 505 werd gevolgd door de titelsong van de nieuwe plaat. Plots zag je het lijntje lopen, de rode draad, en waren de songs niet elkaars tegenpolen: de croonende Turner van nu, die zat er altijd al in.

Op andere momenten was het problematisch en zag je de nieuwe Arctic Monkeys worstelen met de oude. Het middenstuk van het optreden was soms wat saai. De inzakmomenten waren te vaak de liedjes van het moeilijke ‘Tranquility Base’. Dan is er toch iets mis, als de nieuwe plaat de boel zo nadrukkelijk doet stilvallen. Hoe geconcentreerd en goed Turner het ook allemaal zong en speelde, hij deed er de bliksem niet mee inslaan op het strandje van de Beekse Bergen.

Dat gebeurde wel tijdens de finale, met de hits Do I Wanna Know? en R U Mine? (van AM uit 2013) en tussendoor een daverend The View From The Afternoon van dat onvergetelijke debuut uit 2006.

De Arctic Monkeys zijn een curieus geval geworden: ze hebben zich ontwikkeld en zijn een veelzijdig gezelschap geworden (tweemaal hulde), maar hadden hun oude rockprojectielen (het waren er nét genoeg) wel heel hard nodig om als afsluiter van een festivaldag overeind te blijven.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden