Recensie Inzending songfestival

‘Arcade’ is een liefdevol en oprecht liedje in een roerige tijd. Kan het Songfestival daar iets mee? ★★★☆☆

DWDD presenteerde donderdag de Nederlandse inzending voor het Songfestival, over twee maanden in Tel Aviv. Mooi en zuiver, maar de falsetstand van Duncan Laurence is geen woest statement. 

Singer-songwriter Duncan Laurence Beeld ANP Kippa

De Nederlandse inzending voor het Eurovisie Songfestival, dat in mei wordt gehouden in Tel Aviv, is dit jaar nét weer even anders. Maar toch komt Arcade van Duncan Laurence voort uit een kleine Nederlandse festivaltraditie. Nederland kiest opnieuw voor degelijkheid en kwaliteit, in de muziekkermis die het Songfestival toch ook vaak is. En weer mogen we hopen dat het gezonde verstand een keer zegeviert, of in ieder geval hoge ogen gooit.

De afgelopen jaren was Nederland redelijk succesvol met een reeks ambachtelijke liedjes, die vaak wortelden in de Amerikaanse country. De in Nederland best grote artiesten Douwe Bob (Slow down) en Waylon (Outlaw) bereikten met ouderwetse gitaarsongs de finales en The Common Linnets (van zangeres Ilse DeLange) werden in 2014 zelfs tweede met het ijzersterke Calm after the storm.

Dit jaar koos de organisatie achter de inzending voor een andere aanpak. Het liedje moest maar eens voorop staan, in plaats van de persoon die de song moet gaan vertolken. Liefhebbers van het festival keken vreemd op toen eerder dit jaar werd bekendgemaakt dat Duncan Laurence het land zou gaan vertegenwoordigen in Israël. Duncan wie?

Het programma De Wereld Draait Door presenteerde donderdagavond het lied Arcade van Laurence, dus een onbekende is hij vanaf nu niet meer – overigens kenden verstokte volgers van tv-talentenjachten de zanger al uit een jaargang van The Voice of Holland.

Feeëriek vrouwenkoortje

Ja, natuurlijk, hij kan zingen. En hij kan zijn stem in bochten wringen. Zijn lied Arcade begint kalm met een piano, een feeëriek vrouwenkoortje en mooie donkere vocale klankkleuren. Die zou je eigenlijk wat langer willen horen, maar helaas: daarna schakelt Laurence te snel over naar de kopstem. En in die falsetstand blijft Laurence weliswaar fraai zuiver maar zijn stem wordt ook wat zoetig en karakterloos, zoals wel meer falsetstemmen.

Gelukkig komen daarna holle drums om de hoek snellen, om het nummer volume en kracht te geven. Arcade keert vervolgens terug naar de basis, om dan toe te werken naar iets van een finale – een broodnodig lied-element voor een Songfestivalbijdrage. Het refrein en de finale zijn sterk, en Arcade blijft hier echt wel even hangen, vooral dankzij de welluidende zin: ‘Loving you is a losing game.’

Arcade is een breekbaar, bescheiden en gevoelig liefdesliedje, zonder grote gebaren. De tekst is fraai en er wordt een mooi beeld opgeroepen van een verliezende gamer in een hal vol speelautomaten, die eigenlijk zijn liefde aan het verliezen is. Daar kan Europa vast wat mee.

Maar Arcade is ook niet bepaald onderscheidend. Met een weemoedige ballade val je waarschijnlijk toch niet erg op in Tel Aviv. Zeker niet als die goeddeels in zo’n hoge en ijle stem is gezongen, waarbij de luisteraar moet zoeken naar persoonlijkheid. Duncan Laurence maakt met Arcade geen woest statement, tenzij hij wil aantonen dat je met een liefdevol en oprecht liedje in deze roerige tijd juist wél wat te zeggen hebt.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.