Applaus

Hoe vaak heeft u zich er niet op betrapt, in concertzaal of theater, te klappen voor een artiest wiens prestatie u op de keper beschouwd geen applaus waard vond?...

ARJAN PETERS

Of dat u juist zo geraakt bent door het gebodene, dat u het liefst zwijgend naar de garderobe was gelopen, opdat u de klanken in, tussen uw oren en in uw hart kunt meevoeren naar huis, naar bed, om ze voorgoed op te slaan in uw geheugen?

Tandenknarsend moet u erkennen dat het u ontbreekt aan die durf. Vorige week maandag zat u in het Concertgebouw bij het optreden van de sopraan Kathleen Battle. Niet alles sprak u evenzeer aan, maar er zaten momenten bij - 'Oh worse than death. . . Angels, ever bright and fair' van Händel, en de spiritual Heaven - die u buitengewoon plezierig van uw stuk brachten.

Maar wát deed u toen zangeres en pianist waren vertrokken? Niets kwam er terecht van uw heilig voornemen, een veilig heenkomen te zoeken. Precies als iedereen veerde u overeind, klapte ritmisch om terugkeer van de godendochter en haar begeleider, u stampte met uw voeten als een dier, en als climax balkte u een beschamend Brava!, toen u de donkere gestalte gestoken in een pauwblauwe jurk weer zag opdoemen.

Vijf toegiften waren uw straf. U had daar zelf om gevraagd. Summertime van Gershwin, een liedje dat helemaal niet bij de sfeer van de avond paste. U bent de eerste om dat te vinden. Toch beloonde u Battle met een hernieuwd salvo van uw handen. Daarop kreeg u, eigen schuld, Mein Herr Marquis uit Die Fledermaus om de oren. Alsof Kathleen donders goed doorhad dat u sjiek zat te doen, en pas echt volop genieten kan van gouwe ouwe deunen.

Het staat u fraai. Met rode handen en een dito hoofd zat u 's avonds thuis weer te suizebollen. U had uw eigen waardigheid te grabbel gegooid. U was een stuk klapvee, dat onder soortgenoten alleen maar kan meedoen.

En u leerde er niets van. Want vier dagen later liep u in Hilversum het AVRO-gebouw binnen, toen popmuziek u als een magneet naar de eerste verdieping trok. Voordat u het in de gaten had, maakte u deel uit van het uitzinnige gehoor dat een jubileumversie van het programma Toppop bijwoonde. U zag en hoorde Three Middelbare Degrees, Tante Tina Charles en Mariska Fat Venus Veres wier groepje waarachtig Shocking Blue was geworden. U vergaapte zich aan de eeuwig stoethaspelende Ad Visser en het ridicuul beweeglijke showballet van Penney de Jager.

Een camera zoefde langs. En wie zag u een dag later op de televisie leip staan te hossen en, ja hoor, imbeciel mee te klappen? U ging, beken het maar, uit uw dak.

En na de Matthäus Passion mag tegenwoordig óók al geklapt worden. U moest de aanschaf van handboeien eens serieus overwegen. Geboeid toehoren is per slot uw oogmerk. Laat u dat dan aan den lijve voelen.

Arjan Peters

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden