Antony én LCD Soundsystem zien zit er niet in

Gastvrijheid en de nieuwste muziek, daar gaat het Motel Mozaïque om. De vijfde aflevering van het festival leek echter wel een te krappe schuilkelder bij luchtalarm....

Ze spiekte weliswaar opzichtig van een op de grond bevestigd papiertje, maar toch: nadat Nancy Sinatra haar optreden in de Rotterdamse Schouwburg praatzingend had geopend met het nummer Bang Bang, sprak ze haar gehoor toe in het Nederlands. ‘Goedenavond’ bleek een verdraaid lastig woord, maar daarna drukte ze haar publiek luid en duidelijk op het hart: ‘Laten we vrienden zijn.’

Nou, graag! Dat is namelijk precies de bedoeling op Motel Mozaïque, een elk jaar weer prettig overblijfsel van het jaar waarin Rotterdam Culturele Hoofdstad van Europa was (2001). Het festival voor beeldende kunst, theater en vooral popmuziek wil een huiskamer zijn, waar artiesten en bezoekers welkom zijn als vrienden. Gastvrijheid is het hoofdthema. Wie dat wil, kan zelfs blijven slapen.

Motel Mozaïque ontwikkelde zich tot een festival van betekenis, omdat de programmeurs elk jaar weer lieten blijken een scherp oog te hebben voor de nieuwste trends en leukste bandjes. Dankzij een royale subsidie staat er bovendien elk jaar wel een prestigieus, uniek optreden op het programma.

Dit jaar waren vooral Nancy Sinatra, Antony and The Johnsons en LCD Soundsystem de publiekstrekkers, terwijl Britse groepen als Doves en British Sea Power voor het eerst materiaal van hun nieuwe albums speelden. Genoeg reden om weer twee avonden verwachtingsvol heen en weer te kuieren tussen Nighttown en de Rotterdamse Schouwburg. Dat er dan af en toe eens iets tegenvalt, hoort bij een festival als Motel Mozaïque, dat nu eenmaal graag risico’s neemt.

Danceproducer Matthew Herbert knutselde onder de noemer Plat du Jour een muzikale voorstelling in elkaar van de keukengeluiden van de kok die naast hem aan het werk was. Geinig idee, maar daar bleef het helaas ook bij. Gaf niets, want het Britse bandje Little Barrie (in Nighttown) was wel hartstikke leuk. Lemon Jelly dan weer niet. Waardeloos zelfs. Zo ‘zap’ je op Motel Mozaïque heen en weer.

Althans, dat zou zo moeten zijn, maar de bezoekers ondervonden dit jaar voor het eerst dat het festival dreigt te kapseizen door het eigen succes, zoals dat destijds met Crossing Border gebeurde op het Amsterdamse Leidseplein. Lieve help, wat was het overal vol. De gangen van Nighttown leken een te krappe schuilkelder bij luchtalarm, en alleen vanaf de gang kon je een glimp opvangen van Patrick Wolf of Gruff Rhys, in de permanent afgeladen theaterzaal.

Antony and The Johnsons én LCD Soundsystem zien? Dat zat er dit keer niet in. Ze stonden gelijktijdig geprogrammeerd, maar wie halverwege wilde oversteken, liep het risico beide zalen niet meer binnen te komen.

Antony dan maar. Die speelde per slot van rekening voor het eerst als zelfstandig artiest in Nederland. De zonderlinge verschijning uit New York was een van de hoogtepunten. Zijn tjirpende, hoge stemgeluid bleek live nog wonderlijker en mooier dan op de plaat. Het Nederlandse publiek heeft de androgyne zanger al stevig omarmd.

Op zaterdag moest je je vooral voor Nancy Sinatra vroeg in de schouwburg melden, maar ditmaal was het geen probleem om halverwege binnen te komen: na enkele liedjes kwam een pijnlijke exodus op gang. De 65-jarige Amerikaanse heeft nooit een goede stem gehad, en nu al helemaal niet meer. Bovendien had ze een beroerde band.

Nee, bij Nancy hadden we het na een halfuurtje wel gezien. Terug naar Nighttown dus, voor een staartje Doves of Infadels. Maar nee: er was geen doorkomen aan. Helemaal hinderlijk was de ordedienst, ingehuurd om de toegang te blokkeren als een zaal vol was. Wie per ongeluk in de weg stond, kon een duw krijgen (‘doorlopen!’) en wie daar iets van zei, was nog niet jarig (‘ook nog een grote bek?’). De jonge vrouw die bij keel en haren werd gegrepen en wegens ‘bijdehand gedrag’ de West-Kruiskade op werd gesmeten, kan ervan meepraten.

Een wat tegenvallend programma kan Motel Mozaïque zich inmiddels best een keer veroorloven. Maar als twee Nighttown-zalen én de schouwburg tegelijkertijd overvol zijn, is er toch echt iets mis. Volgend jaar dus minder kaarten verkopen. En deurpersoneel inhuren dat wel begrijpt wat voor mensen het Rotterdamse motel der gastvrijheid bezoeken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden