Antonio Vivaldi: Concerti per oboe

Vivaldi zonder uitersten * * * *

Grappenmakers beweren dat Antonio Vivaldi eeuwig dezelfde muziek schreef. De röntgenfoto van het gemiddelde Vivaldiconcert laat inderdaad een uniforme, driedelige structuur zien: Allegro-Largo-Allegro, snel-langzaam-snel. Maar met de noten zelf kun je alle kanten op. In de zwijmeltijd van I Musici lilde er rond de botten vooral week vlees. Tegenwoordig neigt het Vivaldi-ideaal eerder naar een strak afgetraind lijf.
Alfredo Bernardini mijdt zulke uitersten. De barokhoboïst werkt mee aan de Vivaldi-editie die de Franse cd-firma Naïve in 2015 wil hebben voltooid. Bij de drie hoboconcerten die Bernardini in 1994 al eens opnam, voegt hij nu vier nieuwe. Vijftien jaar geleden dartelde hij rond met jonge honden als de barokviolist Manfredo Kraemer en klavecinist Pierre Hantaï. Nu leidt hij zijn eigen ensemble Zefiro. Het verschil zit vooral in de wat toegeeflijker akoestiek van destijds.

Op een paar kwaakjes in het openingsconcert na - de laagste noten van hels versierwerk - merk je nergens dat een hobo van nature tegenstribbelt. Nauw kanaal, grote persdruk - bij Bernardini vertaalt alle moeite zich in bloeiende tonen en een delicaat vibrato.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden