Film

Antoinette Beumer pakt filmisch soms verrassend uit in Mijn vader is een vliegtuig ★★★☆☆

De film toont haar voorliefde voor grote gebaren, die ze het ene moment effectiever inzet dan het andere.

Mijn vader is een vliegtuig. Beeld
Mijn vader is een vliegtuig.

De meegebrachte bos rozen valt dramatisch op de grond als Eva, op bezoek in een psychiatrische inrichting, wordt geconfronteerd met de wezenloze blik in de ogen van haar vader. Met voorliefde voor grote gebaren, het ene moment effectiever ingezet dan het andere, verfilmde Antoinette Beumer haar goed ontvangen debuutroman Mijn vader is een vliegtuig (2018), over een drukbezette vrouw die een familietrauma laag voor laag afpelt.

Elise Schaap, afgelopen maandag terecht genomineerd voor een Gouden Kalf, speelt een overtuigende Eva. Ze laat haar publiek voelen hoezeer haar personage het surprisefeestje háát waarmee ze wordt overvallen. Maar dit is een film waarin dat gevoel ook wordt uitgesproken, later, wanneer de gasten naar huis zijn. Eva’s ongemak is hier bovendien een teken (karaktertrekken of gebeurtenissen in Mijn vader is een vliegtuig zijn vaker een teken) dat ze langzaam bezwijkt onder de druk van een ambitieus modern leven, waarin ze laveert tussen moederschap, een omvangrijke klus op het reclamebureau en een buitenechtelijke verhouding.

Dan valt haar moeder plotseling dood neer en stort Eva in. In horrorachtige waanbeelden ziet ze een jongere uitvoering van haar vader en maakt een waarachtige angst zich van haar meester: wat als er iets in het hoofd van haar vader zit verstopt dat zij óók met zich meedraagt? Filmisch pakt Beumer af en toe verrassend uit: de verbeelding van Eva’s vervreemding is soms krachtig.

Pierre Bokma is ondertussen overtuigend als Eva’s vader. Dat kan hij dus ook: een wezenloze blik, af en toe een vage sprankeling in de ogen. Maar ook zijn personage belandt in situaties die uitvoerig uitspellen wat het publiek heus wel weet. Ronduit grotesk is de scène waarin hij, tijdens een verlofdag met Eva in een chic etablissement, na een toiletbezoek onder de poep terugkeert in de zaak.

In een interview in de Volkskrant typeerde Beumer (De gelukkige huisvrouw, Jackie) haar stijl als cross-over tussen arthouse en publieksfilm. Een fascinerend gebied, waarmee ze steevast volle zalen trekt, maar waarvoor de hoogste waardering bij filmpers en prestigieuze festivals tot nu toe ontbreekt. Ook Mijn vader is een vliegtuig bevindt zich op dit wonderlijke snijvlak. Met een in zichzelf gekeerde vrouw en haar verdwaasde, misogyne vader als hoofdpersonages nodigt de film het publiek sowieso uit een drempel over te stappen. Dit is geen eenvoudig te verteren film – en dat is ook helemaal geen voorwaarde om volle zalen te trekken.

Het is daarom de vraag waarom de kern van Mijn vader is een vliegtuig dan toch geregeld zo plompverloren wordt uitgespeld.

Mijn vader is een vliegtuig

Drama

★★★☆☆

Regie Antoinette Beumer.

Met Elise Schaap, Pierre Bokma, Maarten Heijmans, Stefan Rokebrand.

90 min., in 48 zalen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden