Annie

De tv-gebeurtenis van het jaar heeft nu al plaatsgevonden. Tenminste: als je de pr-machine moet geloven waarmee al weken wordt gejubeld over de dramaserie Annie M.G....

Het zal zijn doel wel dienen, maar mijn hakken gaan vaak automatisch in het zand bij al te uitbundige voorpubliciteit. Een traumaatje, opgelopen door de pr van menig Nederlandse bioscoopfilm, die op tv vrijwel per definitie kritiekloos geplugd wordt. Alleen kranten onthullen de soms barre waarheid.

Des te aangenamer was de verrassing bij het eerste deel, zondag. De ketelmuziek was terecht, hooguit overbodig.

Annie M.G. begeeft zich qua sfeer en thematiek in de buurt van Ja zuster, nee zuster, ’t Schaep met de vijf pooten, en de bekroonde serie ’t Vrije Schaep. Jaren vijftig, zestig, vleugjes musical, Amsterdam en camp, met de beste acteurs – ziedaar het inmiddels beproefde succesrecept.

Bijna alles aan Annie M.G. klopt: script, cast, regie – het resultaat is een visueel feest. De knipogen blijven beperkt tot gastrolletjes voor onder anderen Huub van der Lubbe en (later) Arthur Japin. Voor het overige is Annie M.G. een smaakvolle verfilming van de biografie van Annejet van der Zijl.

We zien Annie na de dood van haar man, blij en gelukkig: ‘Daar is maar één verklaring voor: ik hield niet van hem.’ Ze gaat naar Amsterdam, om te Leven. ‘Eindelijk.’

In dat relaas – met veel terugblikken op een leven vol verlegenheid en verlangen naar liefde – is Annie de ideale hoofdpersoon: haar leven omvatte de twintigste eeuw, ze was progressief en publiekslieveling. Annemarie Prins vooraf: ‘Je speelt de koningin van Nederland, in wezen.’

Ze wordt treffend neergezet door Annemarie Prins als de oude Annie. Voor de jongere versies zijn Sanne Vogel, Malou Gorter en de piepjonge Robin Brans (en een baby) verantwoordelijk. Zij vormen een mooie eenheid.

Moeizamer is de keuze voor Tom Jansen en Gijs Scholten van Aschat, beiden in de rol van Annies man Dick, in een jonge en oude versie. Uitmuntende acteurs, maar met de beste wil van de wereld zie ik geen gelijkenis, noch een generatieverschil.

Ook raadselachtig: de licht zwalkende cameravoering. Maar dat is klein leed in een veelbelovende prachtserie. Om met Annie M.G. te spreken: ‘Zeur niet!’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.