Drama

Anni Felici

Er is weinig aan te merken op Anni Felici, maar dat is het dan ook

Floortje Smit

'Conventioneel.¿ Veel harder kun je kunstenaar Guido (Kim Rossi Stuart) natuurlijk niet treffen. Voor hem is het synoniem voor lelijk, braaf ­binnen de lijntjes en saai. Kwalificaties die dodelijk zijn als je de stem van je generatie wilt worden in de jaren zeventig.

Toch valt het woord regelmatig in Anni Felici ¿ in de film moet Guido ­leren dat ambitie iets anders is dan passie, dat kunst pas interessant wordt door persoonlijke betrokkenheid.

Wonderlijk genoeg is dat een les die ook regisseur Daniele Luchetti (Mio fratello è figlio unico, La nostra vita) kan gebruiken. Zijn film is een prachtig vormgegeven fantasie met interessante personages, geweldig gespeeld door acteurs Kim Rossi ­Stuart en vooral de beeldschone ­Micaela Ramazzotti. Een elegante schets van de zoekenden in jaren ­zeventig. Weinig op aan te merken. Maar dat is het dan ook.

Terwijl Anni Felici juist het auto­biografische verhaal van ­Luchetti¿s jeugd is ¿ traditioneel vruchtbare bodem voor de regisserende kinderen van de jaren zeventig. De elementen zijn daar: in de film ­registreert een jongetje, regelmatig letterlijk met een 8mm-camera, hoe het huwelijk van zijn ouders verpulvert.

Zijn vreemdgaande vader, die zijn te lange haar voortdurend met een hoofdbeweging uit zijn ogen moet zwiepen, komt in de knoop met zijn ambities; zijn moeder bevrijdt zich tijdens een feministisch vakantiekamp. 'We waren er altijd, jammer dat niemand ons opmerkte¿, zegt het jongetje op een overbodige voice-over.

Dat klinkt misschien als een verwijt, maar dat is het niet. Luchetti filmt eerder met een afstandelijke en nostalgische dan kritische blik. Och, al die mooie mensen, die maar met ­elkaar vrijen en rond paraderen in dat mooie licht. Simpelweg te jong getrouwd: ze moeten nog leren dat romantische dromen niets te maken hebben met het echte leven.

Fijn dat Luchetti zo dromerig terug kan kijken op de scheiding van zijn ouders. Het waren de gelukkige ­jaren, concludeert hij aan het einde van de film zonder een greintje ­ironie. Maar wie door het strijklicht heen kijkt en het drama van pijnlijke ruzies, zelfbedrog, gekwetste mensen en vergeten kinderen ziet, kan niet anders dan daarbij de wenkbrauwen optrekken.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden