Recensie Driving Miss Daisy

Anne-Wil Blankers maakt in Driving Miss Daisy het verschil met een klein gebaar, oogopslag of stembuiging (drie sterren)

Driving Miss Daisy. Beeld Leo van Velzen

Driving Miss Daisy van Alfred Uhry door SIP/Senf Theaterproducties, regie Agaath Witteman. Gezien 23.9 in Theater Singer, Laren. Tournee.

Het is zo’n typisch Anne-Wil Blankers moment, zo’n moment waarop een acteur net het verschil maakt. Het is tegen het eind van de voorstelling Driving Miss Daisy wanneer zij wordt omhelsd door haar brallerige zoon. In een kort ogenblik zie je haar bijna fysieke weerstand van die man. Die scène zet meteen een uitroepteken achter het acteren van Anne Wil Blankers, want zij is verreweg het interessants in deze verder keurige, ietwat brave productie. Alfred Uhry won voor zijn toneelstuk Driving Miss Daisy in 1988 de Pulitzer-prijs. Meteen al in 1989 werd het stuk verfilmd en won drie Oscars. Voor het eerst wordt het nu ook in Nederland gespeeld.

Driving Miss Daisy speelt zich af in Atlanta, in de vijftiger en zestiger jaren, de tijd van rassenrellen en vrijheidsstrijd. Miss Daisy is weduwe, Joods, en oud; haar zoon regelt een privéchauffeur, een zwarte man. Tussen de steile, conservatieve, Joodse vrouw en de zwarte, wellevende man loopt het aanvankelijk stroef, maar gaandeweg ontstaat er een hechte vriendschap. Dat alles tegen de achtergrond van de opkomst van Martin Luther King en sluimerend antisemitisme.

De regie van Agaath Witteman is helder, maar kent ook vertragende momenten. Effectief zijn de videobeelden die sfeer en locatie weergeven. Edwin Jonker is eigenlijk te jong voor de rol van chauffeur, maar komt daar uitstekend mee weg door mooi ingetogen acteren. Iwan Walhain is als Daisy’s zoon de stereotype geslaagde zakenman, maar speelt op brulboei-sterkte, zonder enig gevoel voor nuancering. Jammer, want daardoor wordt de moeder-zoonrelatie hier teruggebracht tot een karikatuur.

Blijft dus over Anne-Wil Blankers als Miss Daisy. In een enkel klein gebaar, oogopslag of stembuiging toont ze haar emoties, stemmingen en remmingen. Naar het eind toe laat ze haar geveinsde grandeur steeds meer los om tenslotte te eindigen in een soort niemandsland. Maar gelukkig is er nog steeds die ene zwarte hand die ze kan vast pakken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.