Anna Prohaska bijt stevig van zich af

Recensie Klassiek

Deze opvoering van Serpent & Fire, met muziek uit barokopera’s, had zeker meer publiek verdiend.

Anna Prohaska Foto RV

Au, denk je woensdagavond bij het betreden van de Doelen. De Grote Zaal van het Rotterdamse complex is met 2.250 zitplaatsen de grootste klassieke concertzaal van het land en door de vorm en helling valt een lege stoel er eerder op dan elders. Maar op z’n Rotterdams gezegd: ‘Tering hé!’ Hooguit eenderde van de stoelen is bezet. Je voelt de plaatsvervangende schaamte bij het publiek als de musici opkomen – sorry, wij kunnen er ook niets aan doen.

De artiest voor wie Rotterdam niet uitloopt heet Anna Prohaska (34). Ze is een van de meest begeerde coloratuursopranen ter wereld. De in Duitsland geboren zangeres, van Oostenrijks-Brits-Ierse komaf, is te horen in de prestigieuze operahuizen van Europa en onderscheidt zich met haar eeuwig jeugdige timbre. Logisch dat zij de cover haalde van het Doelen Magazine – alleen had het weinig effect.

Aan wie of wat ligt het? Waar het Rotterdams Philharmonisch Orkest als vaste bespeler met een solide achterban de kaartverkoop weer op de rails lijkt te hebben, is de opkomst bij de eigen programmering van de Doelen al jaren wisselvallig – ook grote namen als Teodor Currentzis en onlangs Ton Koopman keken naar een matig gevulde zaal.

Natuurlijk: de samenstelling van de bevolking, opleidingsniveau en inkomen spelen mee, maar sinds de stad zo groeit en in allerlei lijstjes prijkt van plekken-die-je-moet-zien, zijn er weer twee redenen bijgekomen voor de Doelen om zich eens goed achter de oren te krabben.

Prohaska, gehuld in een jurk die het midden hield tussen mondaine glitter en een goudgeel historisch gewaad, zingt intussen stukken die ook op haar album Serpent & Fire te vinden zijn: muziek van barokcomponisten die opera’s schreven over de tragiek van mythologische (Dido) en historische (Cleopatra) koninginnen. Hoe zachtaardig en sensueel haar stemgeluid ook is, in haar medeklinkers bijt ze hevig van zich af. In haar topnoten houdt ze wat in, haar versieringen zijn treffend gearticuleerd.

Het barokensemble Il Giardino Armonico laat de aria’s van Purcell, Graupner, Hasse, Händel en Cavalli soepel in elkaar overlopen. Wat een bijzonder ensemble is het: de aanpak is temperamentvol, maar uiteindelijk stelt het klank altijd boven effect en ritmische lekkernijen.

Onder leiding van dirigent Giovanni Antonini, die met zijn omfloerst klinkende blokfluit iets van een slangenbezweerder heeft, zuigt het ensemble het publiek als het ware naar zich toe.

Dat publiek maakt na afloop behoorlijk kabaal, en terecht. Ter compensatie van al die mensen die thuis op de bank zijn gebleven.

Serpent & Fire (****)

Genre: Klassiek 
Anna Prohaska (sopraan) en Il Giardino Armonico. Werk van o.a. Purcell en Hasse. 4/4, De Doelen, Rotterdam

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.