Anker neemt je mee naar een probleemwijk waar je niet zo gauw komt

Wees eerlijk. Een probleemwijk voelt toch een beetje als een ver buitenland: We zijn er nooit geweest en we zullen er nooit naartoe gaan. Alleen als er een incident plaatsvindt dat de krant haalt lezen we erover, vluchtig, blij dat het onze buurt niet is.

Dat gold ongetwijfeld ook voor schrijver Jan-Willem Anker (1978), voor hij in 2012 in de Vogelbuurt in Amsterdam-Noord ging wonen en te maken kreeg met rondslingerend afval, geluidsoverlast en de terreur van hangjongeren. Vanuit zijn huis had hij goed zicht op een rumoerig plein waar vaak 'ongeregeldheden' plaatsvonden. Een half jaar lang maakte hij daar bijna dagelijks notities van die nu gebundeld zijn in Het plein.

Rotjochies

Minutieus registreert Anker het afval, de plat gestampte plantjes in het plantsoen en alle vuile streken van het kliekje jongens voor zijn deur. Er wordt een steen door zijn raam en vuurwerk in zijn brievenbus gegooid. Maar minstens zo onuitstaanbaar als de rotjochies uit de buurt zijn de ambtenaren die zich bezighouden met de 'herinrichting' van het plein. Een karavaan aan 'gebiedsmanagers', 'participatiemakelaars' en 'buurtregisseurs' trekt voorbij, maar op het plein verandert niets.

Ankers rol in deze habitat is die van 'hogeropgeleide, blanke sul' die veelal cynisch en soms ronduit gefrustreerd beschrijft dat het absoluut geen pretje is, daar in de Vogelbuurt. Af en toe wordt Anker pedant: Een Frans citaat laat hij onvertaald ('Dan kun je je Frans tenminste oefenen.'), bij hem thuis staat radio 4 aan op het moment dat er een auto wordt gestolen ('O verrukkelijk contrast!') en waar hij de kans krijgt plaats hij steeds een pesterig 'sic!' in zinnen uit brieven van de gemeente.

Ergernis

Blijkbaar voelt Anker de noodzaak afstand te scheppen tot de mensen in zijn omgeving door te benadrukken dat hij eloquenter, beschaafder en slimmer is. Dat wekt soms ergernis op, misschien wel doordat je je als lezer stiekem óók beter voelt dan de gemiddelde probleemwijkbewoner.

Gelukkig biedt Anker soelaas door zo nu en dan prachtige, ongekleurde observaties te maken. Over de jongens op het plein: 'Op een gegeven moment stonden ze allemaal heel dicht tegen elkaar aan voor de deur van de school. Slechts eentje had niet zijn capuchon omhoog gedaan. Samen keken ze naar de laag overvliegende vliegtuigen.' Je kunt er haast naast gaan staan. Ben je zowaar een keer in een probleemwijk geweest.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden