Anja Plaschg: ‘Er moet iets raars in muziek gebeuren’

Anja Plaschg oogt zo breekbaar als ze klinkt. De grote wimpers die ze boven haar ogen heeft geplakt, verdoezelen de grote wallen onder haar ogen nauwelijks. Ze moet over een paar uur optreden in de Botanique in Brussel, alleen met haar laptop. ‘Ik ben echt uitgeput en word overal doodmoe van, behalve van optreden. Pas dan krijg ik energie.’

Plaschg bracht onlangs een plaat uit onder de naam Soap & Skin. Ze klinkt daarop eigenzinnig. Wanhoop en breekbaarheid, tederheid en agressie koppelt ze op een manier die we kennen van Tori Amos en PJ Harvey. Van hen had Plaschg echter nog nooit gehoord toen ze vijf jaar geleden aan de liedjes begon te werken. ‘Ik ben klassiek gevormd’, zegt de 19-jarige zangeres uit Oostenrijk, ‘speelde al vroeg piano, maar mijn lerares vroeg me na vier jaar ermee op te houden. Ik maakte er een potje van.’

Ze had niet veel anders, in het gehucht Gnas. ‘Ik werd op school altijd gepest. Kleedde me zwart, deed aan niks mee. Ze vonden me een satanskind. Ik was doodongelukkig en ben letterlijk uit het dorp gevlucht.’

Haar frustraties zette ze om in liedjes en muziek. ‘Muziekles vond ik leuk en toen ik een keer iets mocht uitvoeren voor publiek, voelde dat als een enorme bevrijding.’ Plaschg was 14, maar ze had haar uitlaatklep gevonden. De liedjes op Lovetune For Vacuum componeerde ze tussen haar 14de en 18de. Vervreemding en existentiële twijfels lopen als een rode draad door de weerbarstige composities. Invloeden van buiten kwamen er eigenlijk niet. ‘Ik luisterde nooit naar singer/songwriters. Hooguit naar beukende techno, dan raakte ik even alles kwijt. Gewone liedjes vervelen me.’

Ze stuurde haar demo dan ook niet op naar in luistermuziek gespecialiseerde labels maar naar Shitkatapult, ‘het label van mijn favoriet T.Raumschmiere. Het was een van de vijf labels die ik koos ook vanwege de geweldige naam, en zij hapten toe.’

Plaschg was inmiddels richting Wenen vertrokken en kwam in aanraking met andere beoefenaars van elektronische muziek als Christian Fennesz. ‘Met hen voel ik veel meer verwantschap dan met vrouwen met gitaar. Er moet iets raars, onverwachts in muziek gebeuren.’

Zelf speelt ze behalve piano ook cello, viool en accordeon. Het liefst zou ze al die instrumenten ook op het podium bespelen. ‘Gemakshalve heb ik alles maar in mijn laptop gestopt. Ik droom nu van een optreden met orkest. Niks is mooier dan een compositie die je alleen zelf in je hoofd hebt gehoord ineens tot leven te horen komen op het podium.’

Daags voor het gesprek beleefde ze een voorlopig hoogtepunt toen John Cale haar vroeg een liedje te zingen tijdens zijn optreden. ‘Zijn manager had mijn versie van Nico’s Janitor Of Lunacy gehoord en contact gezocht.’ Plaschg speelde eerder in een theaterstuk de rol van Nico en heeft nog altijd fascinatie voor de grillige en onvoorspelbare stijl van de zangeres. ‘Mijn zuster liet me tien jaar geleden haar muziek horen en toen vond ik het afschuwelijk. Blijkbaar hoorden mensen later een verwantschap, want ik moest in het theater haar liedjes zingen. Toen ik ter voorbereiding die muziek hoorde, was er een beangstigend gevoel van herkenning. Ik dacht dat ik de muziek van Nico vergeten was maar had het altijd bij me gedragen. Het heeft ongewild heel veel indruk gemaakt.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden