Andrew Hussy, Philip Kerr en Rob Schouten

Een mooie ode aan Parijs, ex-nazi's aan de Franse zuidkust, de zoektocht naar een vader, een bezorgde oude dag en andere net verschenen titels.

Parijs. De verborgen geschiedenis. Andrew Hussey, Arbeiderspers.

Parijs is zoals bekend de leukste en mooiste stad van de wereld en dus kunnen er niet genoeg boeken over worden geschreven. Aan het reeds imposante aanbod voegde de Britse journalist Andrew Hussey in 2006 Parijs. De verborgen geschiedenis toe, dat in 2007 in het Nederlands werd vertaald en waarvan deze week een geactualiseerde paperbackeditie verscheen met een toegevoegd hoofdstukje over de aanslagen eind 2015. Natuurlijk begint ook Hussey in zijn inleiding te zwetsen over Parijs als 'afgeleefde hoer' dan wel 'mooie vrouw' - kennelijk is het onmogelijk een stad te beschrijven zonder daarvoor platgestampte metaforen te gebruiken - en uiteraard was de stad vroeger veel leuker dan nu, volgens Hussey dan, maar verder blijft het een rijk en mooi geschreven boek.

Tegenwoordig staan we er nauwelijks meer bij stil dat we de natuur opvatten als een stelsel van onderling verbonden voedselketens, schrijft evolutiebioloog Menno Schilthuizen. In Waarom zijn er zoveel soorten? En andere ecologische raadsels, een geactualiseerde bewerking van de uitgave uit 2009, zet hij er een flink aantal op een rij. De vraag hoevéél soorten er nou eigenlijk zijn, blijft onbeantwoord. Wel gaat Schilthuizen in zijn laatste hoofdstuk in op het uitsterven van een aantal ervan: 'Op alle schalen van ruimte en tijd hebben zich massa-extincties voorgedaan, en steeds opnieuw werden weer nieuwe ecosystemen opgebouwd. De wereld draait wel door.'

Philip Kerr kan geen afscheid nemen van de Berlijnse oud-rechercheur Bernie Gunther. De zogenoemde Berlijnse Trilogie - spelend in de jaren dertig in nazi-Duitsland - behoort tot het beste wat er ooit op thrillergebied is verschenen. Inmiddels zijn we aanbeland bij het elfde deel, De schaduw van de stilte. De oorlog is al jaren geschiedenis, onze held is nu conciërge (!) in het Grand Hotel du Cap Ferrat, aan de Franse zuidkust. Ook hier zijn ex-nazi's te vinden, daarnaast is er een grote bijrol voor schrijver William Somerset Maugham. Deel 12 (Prussian Blue) staat voor volgend jaar op de rol. Van Gunther zijn we nog niet af.

Waarom zijn er zoveel soorten? En andere ecologische raadsels. Menno Schilthuizen, Atlas Contact.

Om haar liefdesverdriet te verwerken gaat de Nederlandse, half-Portugese Elif (31) naar Thailand. Er speelt nog meer, want 'hoewel ik onverholen desinteresse in mijn vader etaleerde, was ik stiekem gebiologeerd door alles wat met Portugal en dus met hem te maken had.' Ze heeft deze João Pessoa nooit gekend, en hij is gestorven voordat ze hem wilde opzoeken. Na ingrijpende verwikkelingen komt Elif er achter dat het heel anders zit. Drijfhout is het romandebuut van Volkskrant-journaliste Ianthe Sahadat (1977).

Een familiethriller, werd er geschreven over de nieuwe roman Una suerte pequeña van de Argentijnse Claudia Piñeiro (1960), nu vertaald door Eugenie Schoolderman als De goedheid van vreemden. Bijna twintig jaar nadat Marilé Lauría plotseling haar man en zoontje van zes is ontvlucht, keert ze uit Boston terug naar Buenos Aires, onder de naam Mary Lohan. 'Mijn stem, mijn stem van toen, zal schuilgaan achter de intonatie van een andere taal die ik zo veel mogelijk zal aandikken als ik in een gevarenzone kom.'

Drijfhout. Ianthe Sahadat, Prometheus.

Voor haar roman Paradijsvogel deed schrijfster en filmmaakster Threes Anna (1959) onderzoek in Florida, door kortere tijd in twee resorts voor senioren te wonen, Sun City en The Villages. Zo kon ze zich voorstellen in welke omstandigheden haar hoofdpersoon Iris verkeerde, die als bewoonster van het resort Eden geen onbezorgde oude dag tegemoet blijkt te gaan na het overlijden van haar man Max, die haar met torenhoge schulden opzadelt. Op zijn laptop vindt ze het document 'de nikker', de titel van zijn eigen levensverhaal.

Lang geleden, toen criticus annex dichter Rob Schouten (1954) nog op een studentenkamer in Amstelveen woonde, had hij de pest aan de fan die dag en ook nog eens nacht Like A Rolling Stone afspeelde. 'Na Uilenstede moesten we opnieuw / inburgeren en zijinstromen / in de Dylan-gemeente, alsof / we uit een strafkamp kwamen', dicht Schouten in zijn elfde bundel Vervelende vlekken, 'Maar het lukte, en op mijn vijftigste, / vrouwen en kinderen afgevinkt, / wist ik dat het zo zijn moest en ik zong: / I'm sick of love, I wish I'd never met you.// Dag in dag uit, niemand die luisterde / of last had van mij thuis, ik had / de wereld grondig vaarwel gezegd, / prikkeldraad gespannen rond m'n hol.'

Vervelende vlekken. Rob Schouten, Arbeiderspers.
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden