Andere ogen

Hoe zien we onszelf, en wat denken anderen? Deze week ARTHUR JAPIN (51), wiens nieuwe roman De overgave zojuist is verschenen....

tekst WIM DE JONG

Hoe vaak tekent u zichzelf? Ik portretteer mezelf doorlopend in mijn boeken, maar met de pen niet zo vaak. Dit zal de tweede of derde keer zijn in een heel leven.

Dit doek was een oefening voor de schildercursus bij Robert Webster, die ik nu voor het tweede jaar doe. Typerend wel: het lukt me nooit goed om in de spiegel te kijken. Ik zie mezelf altijd in stukjes, nooit helemaal.

Benoemt u hier eens wat stukjes. Nee, dat kan ik niet. Te ingewikkeld.

Wat is dan de eerste indruk die u op anderen maakt? Er zijn twee verschillende, totaal tegenovergestelde indrukken. Ik weet mijn hele leven lang al dat er mensen zijn die me hooghartig vinden. Omdat het bij mij precies andersom voelt, heeft me dat lange tijd verward. En daarnaast zijn er mensen die anderen kunnen lezen en mij dus kunnen zien zoals ik werkelijk ben: ik stel me totaal open en geef positieve energie.

Welke plaats neemt u in het Nederlandse literaire landschap in? Een vierkante meter bij mijn bureau. En verder zou ik het niet weten. Ik begeef me niet in het milieu en heb ook niet het idee dat ik ergens in zou moeten passen. Ik doe gewoon wat ik leuk en mooi vind.

Hoe kan men u beledigen? Tja, laat men eens wat proberen. Die openheid van mij is een mooi wapen. Als je alles zonder schaamte kunt vertellen, is het verder aan de anderen om te zien wat ze ermee doen. Als mensen dan op zoek gaan naar je zwakte, erkennen ze feitelijk hun verlies.

In wat voor situatie bent u zichzelf niet? In noodsituaties ben ik op mijn allerbest. Als er een ramp is, moet je werkelijk bij mij zijn. Ik ben daarentegen slecht op mijn gemak in groepen, in cafés, op verjaardagen, als er meer dan drie, vier mensen bij me zijn. Dat verwart me.

Wanneer bloosde u voor het laatst? Ik bloos niet.

Wat is het grootste misverstand over Arthur Japin? De ijdelheid die men mij toedicht. Mensen denken dat ik heel erg bezig ben met mijn uiterlijk en hoe ik overkom. Hoe weinig mensenkennis kun je hebben om dát te zeggen?! Een behoorlijke misser. Het heeft waarschijnlijk iets met mijn verschijning te maken: ik heb me vanaf mijn jeugd bij wijze van verdediging misschien een houding aangemeten.

Doet u er tegenwoordig nog veel aan om dat misverstand weg te nemen? Mensen die niet goed naar me kunnen kijken, zijn misschien wel mensen met wie ik niet zoveel hoef. Het is hun ding, niet het mijne.

Aan welke eigenschap van u ergert uw partner zich? Moet je aan hem vragen. Maar ik denk dat hij na 28 jaar niet meer zoveel heeft om zich aan te ergeren.

U werkte en werkt als zanger, danser, acteur, liedjesschrijver en auteur. Is er nog iets waaraan u tot dusver niet bent toegekomen? Ik wil nog beeldhouwen. Het Michelangelo-cliché: uit een steen het voorwerp of de fi guur halen die erin verscholen zit. Mijn partner en ik hebben een plekje op de wereld veroverd met heel veel rotsen en stenen, en als ik daar zit, zie ik in die stenen vanzelf al gezichten verschijnen die je eigenlijk alleen nog maar vrij moet hakken.

Hoe zou u het liefst herinnerd willen blijven? Ik geloof dat ik helemaal niet herinnerd hóéf te worden. Hooguit door degenen die ik om me heen heb, en dan als degene die van ze gehouden heeft.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden