An End Has A Start

Gloedvolle tweede van Editors

Menno Pot

Een hele generatie jonge Engelse gitaarbands bracht dit jaar, na een glorieus debuut, een tweede album uit. Een enkeling (Arctic Monkeys) evenaarde de kwaliteit van zijn eersteling; de rest bakte er op nummer twee iets (Kaiser Chiefs) of zelfs veel (Maxïmo Park) minder van.
Editors uit Birmingham is de eerste die zijn debuut ruimschoots overtreft. The Back Room (2005) bood die 'groeiruimte' ook. An End Has A Start is een gloedvolle, indrukwekkende plaat geworden: coherenter, consistenter en melodieuzer dan zijn voorganger, met potentiële hits als het titelstuk en When Anger Shows.

Frontman Tom Smith is minder nadrukkelijk als wijlen Ian Curtis van Joy Division gaan zingen. Het geluid van zijn band valt nog altijd ergens tussen de donkere waverock van Interpol en de ambitieuze, lucide radiopop van Coldplay in ('Interpol light', zou je kunnen zeggen), maar schuift langzaam op richting laatstgenoemde. Gelukkig maakt Editors niet dezelfde fout als Coldplay op X&Y (2005): nooit wordt de indruk gewekt dat Editors het soms tegen bombast aan schurkende bandgeluid stiekem belangrijker vond dan de kwaliteit van de liedjes. Die zijn namelijk over de hele linie sterk. Editors, in augustus te zien op Lowlands, kan zich voorbereiden op een grote doorbraak.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden