CD-recensie Amyl and The Sniffers

Amyl and The Sniffers stoft pub-, garage- en punkrock af. Dolle pret, mits met mate geconsumeerd ★★★☆☆

Rock-’n-roll is de laatste jaren vaak doodverklaard. Onzin natuurlijk, al lag de bewering in zekere zin wel dichter bij de waarheid dan ooit tevoren.

Gelukkig staat er af en toe een bandje als Amyl and The Sniffers op (in dit geval in de Australische stad Melbourne) dat de oude wetten van pub-, garage- en punkrock afstoft, met het onwrikbare geloof in het beperkte eigen kunnen dat daarbij hoort.

Na enkele ep’s is er nu een titelloos debuutalbum. Elf liedjes in 29 minuten razen voorbij, de voet gaat geen seconde van het gaspedaal en de geijkte referenties (Sex Pistols, AC/DC en alles ertussenin) buitelen over elkaar in een woeste pogo.

Machtigste wapen is het puike, snerende gekrijs van Amy Taylor, die zich nu eens een ziedende ‘riot grrrl’ toont en dan weer de hooghartige superioriteit van Debbie ‘Blondie’ Harry etaleert.

Dolle pret, mits met mate geconsumeerd. Live geldt dat waarschijnlijk nog meer. Ze spelen de komende weken in Utrecht, Maastricht, Groningen en Nijmegen.

POP

★★★☆☆

Amyl and The Sniffers

Amyl and The Sniffers

Rough Trade/Konkurrent

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden