Amsterdam Art Fair: 'Een beurs zoals je ze graag ziet'

Recensie Amsterdam Art Fair

Amsterdam Art Fair is een beurs geworden zoals je ze graag ziet. Een die bezoekers toont waar het in de kunst naartoe gaat. Bedenker Wim van Krimpen vond 42 galeries bereid deel te nemen en niet de minste ook. Zeg maar gerust het neusje van de zalm.

Bezoekers bekijken in de oude Citroën garage Sweaty Sculpture van Anouk Kruithof. Foto Io Cooman

Alleen de toegang is al een bezienswaardigheid. De smalle, grijze stalen deur met het opschrift 'Ingang', en daarboven 'RDW erkend', verwijzend naar de Rijksdienst voor het Wegverkeer. Én verwijzend naar de oorspronkelijke bestemming van het pand: een garage van Citroën, een van de prachtigste voorbeelden van het Nieuwe Bouwen in Amsterdam en nu een rijksmonument. Begrijpelijk, want het gebouw werd in 1930 ontworpen door architect Jan Wils, die ook tekende voor het ernaast gelegen Olympisch Stadion.

Maar wat het grijze deurtje nu zo bijzonder maakt, is het erop geplakte affiche, met de drie eenvoudig gestileerde woorden: Amsterdam Art Fair. Aha, een heuse pop-upbeurs dus, je moet er maar op komen. En dan vooral in die oude garage. Met zijn hellingbaan waarover auto's, nieuw en oud, naar boven en beneden reden. Met zijn rode asfaltvloer op de benedenverdieping, de gele pijlen en parkeervakken. De erboven gelegen, hagelwitte showroom met glanzende tegels en systeemplafond. Wat je mist is de geur van de lederen bekleding, olie en benzine.

Het idee voor de combinatie garage en kunstbeurs kwam van Wim van Krimpen, galeriehouder, oud-directeur van de Rotterdamse Kunsthal en het Fries Museum in Leeuwarden, en ooit, in 1984, oprichter van de KunstRAI. Dertig jaar na dat initiatief, en inmiddels vele struggles, conflicten, afsplitsingen, locatiewisselingen en dreigende opheffingen verder, dacht hij dit voorjaar het idee van een heuse, artistiek verantwoorde kunstbeurs weer nieuw leven in te blazen: Amsterdam Art Fair.

Lifestylebeurs

De KunstRAI zelf (die ook nog bestaat en eveneens gisteren werd geopend) was volgens Van Krimpen tot een lifestylebeurs verworden. Het beste eraan is het affiche dat jaarlijks door Anthon Beeke wordt gemaakt, vertelt hij graag. Samen met galeriehoudster Francis Boeske heeft hij nu in drie maanden tijd een vernieuwde, artistiek hoogstaande beurs opgezet.

42 galeries vond Van Krimpen bereid eraan deel te nemen. Het zijn niet de minste - zeg maar gerust het neusje van de zalm. Om een willekeurige greep te doen: Fons Welters, Cokkie Snoei, Grimm, Nouvelles Images, Willem Baars Projects, Ron Mandos, Francis Boeske en Upstream Gallery. Kunsthal Rotterdam heeft er een informatiebalie ingericht; Metropolis M en het Museumtijdschrift kunnen er hun bladen slijten. In de benedenhal hebben Karel Schampers (voormalig directeur Frans Hals Museum) en de Belg Joost Declercq (museum Dhondt-Dhaenens in Deurle) een beeldenexpositie ingericht. Op de bovenverdieping kun je eten bij een tijdelijke dependance van onder meer Hotel de Goudfazant.

Nieuwe kopers gezocht

Beurzen trekken een nieuwe groep kopers. Mensen die liever niet in galeries zelf aankopen doen, maar de beurzen afstruinen, omdat die laagdrempeliger zijn.

Op zoek naar nieuwe kopers, dat is waar elke beurs tegenwoordig veel energie in steekt (zonder de oude verzamelaars van zich te vervreemden). Nieuwe verzamelaars, met of zonder grote beurs, zijn een groeiende groep. Het is ook een groep die op een andere manier aankoopt: minder in de galerie zelf, maar meer op beurzen en veilingen, omdat die laatste twee laagdrempeliger zijn. En je ziet nog eens iemand.

Bovendien bespaart het tijd: binnen een dag krijg je een fraai overzicht van wat de kunstwereld te bieden heeft. Met speciale programma's, rondleidingen, optredens en solopresentaties wordt de interesse verder gewekt.

Dat op de Amsterdam Art Fair, de komende dagen, veel daarvan niet of weinig te zien zal zijn, komt door de korte tijd waarin de beurs georganiseerd werd: drie maanden.

Een glimp van de toekomst

Het is een beurs geworden zoals je ze graag ziet. En waarvoor beurzen zijn opgericht. Niet alleen voor de geoliede verkoop, maar ook (of juist) om bezoekers te laten zien waar het in de kunst naartoe gaat. Geen opgewarmde oude prak, waarmee je de huur betaalt, maar met kunstenaars en kunstwerken die een glimp van de toekomst laten zien. En dus staat er een chocoladebeeld van Renzo Martens, bouwt Gabriel Lester een sculptuur van opbollend vitrage. Is er nieuw werk van Han Schuil te zien, 3D-schilderijen van Esther Tielemans en stellingkasten van Itamar Gilboa gevuld met afgietsels van al het eten dat hij het afgelopen jaar heeft verorberd, getiteld de Food Chain Project. Maar ook: oude reliëfs van Herman de Vries en een afzonderlijke tentoonstelling van portretfotograaf Robin de Puy.

De pop-upkunstbeurs als model heeft zijn bestaansrecht met de Amsterdam Art Fair bewezen. Weg van de tapijttegels, de te dunne wandjes, de smalle gangen. Weg van de achterafplaatsen, als parkeerplaats voor tweederangs galeries.

De garage zal, als Kunsthal Citroën, in de toekomst kunst blijven laten zien. Of daar volgend jaar ook weer de beurs georganiseerd zal worden? Waarschijnlijk niet. Van Krimpen is op zoek naar een andere locatie. Mooie oplossing: een tent midden op het Museumplein, als eigentijdse aanvulling op wat de musea daar al te bieden hebben.

AmsterdamArt Fair, Kunsthal Citroën, Amsterdam. amsterdamartfair.nl
T/m 31/5.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.