Amper nog dans, maar ijzersterk

Deep Dish is mooi en suggestief en dat zonder vergaande trucage.

Mirjam van der Linden
null Beeld Loizenbauer
Beeld Loizenbauer

Na een hobbelig landschap van koolbladeren banen we ons een weg door een knisperend woud van venkelstelen, langs nat glimmende rode paprika's, richting de plooien van een stel oesterzwammen. Als je niet ook de tafel met groenten en fruit had zien staan - een overdadig stilleven uit de Gouden Eeuw, alleen feller van kleur - dan had je niet geweten waarlangs de minihandcamera aan het glijden was. Zo vervreemdend werken deze extreme close-ups, live geprojecteerd op een scherm achter de tafel.

Ze zijn te zien in de voorstelling Deep Dish van de Oostenrijkse choreograaf Chris Haring tijdens het Julidans-festival. De combinatie van video en vier tafelgasten (onder wie de cameraman) heeft weinig meer met dans te maken, maar is ijzersterk: mooi, suggestief en dat zonder vergaande trucage. Kwestie van afstand, snelheid en perspectief goed uitkienen.

Terwijl het geanimeerde gelach en genietend proeven chaotischer wordt, treedt ook aan de dis het verval in, met als pakkend slotbeeld een oersoep vol schimmels en sporen, herinnering aan een samenzijn dat zo sensueel begon.

Organisch

Mooie plaatjes waren er ook te aanschouwen in 6 & 7 van de Chinese choreograaf Tao Ye. Met dit tweeluik vol choreografische juweeltjes heeft Julidans na de alom bejubelde marathon van Jan Fabre een volgend hoogtepunt in huis. Dit keer van de abstracte soort. Vandaar die cijfers; Tao wil geen verhalen, thema's of emoties opdringen.

Het eerste stuk is voor zes anonieme figuren in het zwart, die permanent op rij bewegen. In nevelige duisternis zijn ze aanvankelijk niet meer dan een vlek, een luchtspiegeling. Zonder gezichten, de ruggen naar ons toe. Met het opkomen van lichtcirkels op de achterwand zien we beter hoe ze draaien en golven met hoofd, schouders, torso en heupen, handen in de zij, de rok iets optillend. Het is minimaal, repetitief. Organisch, maar met een zwiepende energie en samengesteld uit vele details.

Een gedrilde massa? Of sprankelende saamhorigheid? Het voelt in elk geval zowel hip als archaïsch, net als het brutale gekras van een folkloristisch Chinees snaarinstrument dat langzaam aanzwelt.

In 7 wordt 6 min of meer herhaald, maar dan in het wit, rustiger en de dansers (eentje meer nu) veel kwetsbaarder in hun huidnauwe jurken en met hun eigen geneurie als enige muziek. Een mooi idee, yin en yang wellicht, maar toch ook een beetje een deceptie na de opwinding van daarvoor.

Deep dish / 6 & 7 Door resp. Liquid Loft en Tao Dance Theater. Gezien op 8/7 en 9/7 in Bellevue Theater en Stadsschouwburg Amsterdam. www.julidans.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden