Ambitieuze opzet nekt stuk ‘Bombay’

De Indiase stad Bombay is vlees geworden: ze is een mooie vrouw die sierlijk rondjes draait, met op haar hoofd een Chinese lampenkap....

Een ambitieuze onderneming is het, de voorstelling Bombay van jeugdtheatergezelschap Huis aan de Amstel. Het stuk speelt in loodsen, voormalige zwembaden en grote theaters, waar een wereld van stevig karton is gebouwd. De tekst wordt afgewisseld door Indiaas aandoende dansen van choreograaf Sassan Saghar Yaghmai van jongerentheatergroep Dox en het verhaal is vervuld van reïncarnatiegedachten, armoede en overlevingsdrang.

De grondige voorbereiding spat er aan alle kanten af, maar Bombay wordt dan ook door zes handen gedragen: Huis aan de Amstel, het Tropenmuseum en Plan Nederland, voorheen Foster Parents Plan. Het Tropenmuseum had al een Bombay-tentoonstelling Ster in de stad, en wilde daar een voorstelling bij. Plan Nederland wilde aandacht voor kinderarbeid. Jeugdtheaterveteraan Liesbeth Coltof wilde de voorstelling maken, en zo werd Bombay geboren.

Het stuk duurt ruim twee uur, met een intermezzo van veertig minuten. Tijdens dat intermezzo wordt de bezoeker naar kleine hokjes geleid en moet met punniknaalden bloemetjes in karton prikken, om zo een indruk te krijgen van Indiase werkomstandigheden. Daarna volgt een klassikaal vraaggesprek over kinderarbeid, waar kinderen braaf op ingaan. Er is zo zichtbaar geconcentreerd over ieder detail nagedacht, dat het bijna beschamend is om toe te geven dat twintig minuten na aanvang de verveling al toeslaat. Bombay poogt totaaltheater te zijn, maar is in plaats daarvan voortdurend teveel van het goede.

Dat komt door het verhaal, geschreven door Jeroen van den Berg, dat te vol zit met lagen en kennis en daardoor geen hoofdlijn of vaart meer bezit. Het komt ook door de veelheid aan dansen – hoe fraai ook – die samen met een overbodige verteller dikwijls alleen onderstrepen wat al te zien is. Lichtpuntje zijn twee acteurs/dansers die vroeger bij Dox speelden: Wensley Piqué en Hassan Oum’Hamed. Zij vormen onder andere een stel soepel opererende uitsmijters en spelen zo enthousiast dat je het de regie vergeeft dat ze wel vier keer dezelfde handeling moeten herhalen. Regisseur Coltof heeft met Bombay drie meesters willen dienen; ze wilde theatermaken, achtergrondkennis tonen en de misstanden van kinderarbeid aankaarten. Het resultaat is educatief theater of een lange theatrale les maatschappijleer.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden