Recensie Muziektheater

Amanda Palmer smeedt haar fascinatie voor menselijke onzekerheid om tot aangrijpende liedjes ★★★★★

De Amerikaanse zangeres biedt het publiek drie uur lang een ukelele, een vleugel en schrijnende geschiedenissen.

Amanda Palmer. Beeld Daniel Cohen

No Intermission – An Evening of Piano, Pain & Laughter

★★★★★

Muziektheater

Door Amanda Palmer

4/9, De Meervaart, Amsterdam

Als tiener zat Amanda Palmer al met woedende knuistjes te hameren op de piano. Moeders duldde het, ook al sneuvelden er weleens snaren. Palmer: ‘Ze besefte dat het goedkoper was dan therapie.’ Gegrinnik in een uitverkochte Amsterdamse Meervaart. De zangeres uit Boston die haar carrière begon in het punk-cabaretduo Dresden Dolls,  zit in kleermakerszit, met een ukelele op schoot, en spreekt haar fans – haar ‘stam’ – toe alsof ze zijn komen buurten voor een indringend en tegelijk geestig onderonsje.

Drie uur lang een ukelele, een vleugel en schrijnende geschiedenissen. In haar muziektheatervoorstelling No Intermission laat Palmer de nummers van haar soloalbums vergezeld gaan van de verhalen die erbij horen. Geen persoonlijk detail over abortussen, miskramen, eenzaamheid en de dood blijft ons bespaard. Want Palmer houdt de afstand tussen haarzelf en haar stam klein – en die tussen haarzelf en de muziekindustrie groot. Al haar projecten worden gefinancierd door crowdfunding. Het maakt Palmer een eenling in popmuziek, totaal onafhankelijk van de industrie, met wereldwijd een schare hondstrouwe fans én steevast goede kritieken.

Dat komt omdat Palmer haar fascinatie voor menselijke onzekerheid en de compassie daarvoor weet om te smeden tot prachtige, aangrijpende liedjes. Ze is gruwelijk eerlijk als ze het heeft over zaken waarvoor anderen zich schamen. In A Mother’s Confession bezingt ze hoe ze een aantal keren haar baby in levensgevaar heeft gebracht. Zat ze in de auto huilend met de dreumes op schoot, die ze daar in een onbewaakt ogenblik alleen had achtergelaten. En op de radio kwamen rampen als de oorlog in Syrië en klimaatverandering voorbij. Om te voorkomen dat wij, net als zij toen, en masse in snikken uitbarsten, moedigt ze de zaal aan om met haar het refrein mee te zingen. En iedereen deint gezellig mee op de woorden at least the baby didn’t die’.

Zo gaan we allemaal de duisternis in, opdat we er lachend en gelouterd weer uit komen. Amanda Palmer reikt ons de hand als gids, net zoals haar idolen Nick Cave en Bruce Springsteen. Want ze weet dat er meer troost schuilt in gedeelde ellende dan in opgelegde vrolijkheid. Of, zoals ze zelf zingt in The Ride, het achtbaanritje als metafoor voor het leven: ‘Isn’t it nice when we’re all afraid at the same time?’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden