Altijd op de juiste tijd op juiste plaats

Hij heeft alle groten der aarde op piano begeleid. Maar commercieel succes heeft de gentleman Hank Jones niet gekend...

Hij leek wel het eeuwige leven te hebben, hij overleefde zijn jongere broers Thad en Elvin vele jaren, maar jazzpianist Hank Jones is op zondag dan toch overleden, 91 jaar oud. De oorzaak is nog onbekend. Hij was tot het eind actief, eind mei stond hij nog geboekt in de club Birdland in New York. Met hem verdwijnt een van de laatste overlevenden uit de overgangstijd tussen swing en bebop.

Henry ‘Hank’ Jones werd op 31 juli 1918 geboren in Vicksburg, Mississippi, en groeide op in Pontiac, Michigan. Zijn vroegste invloeden waren pianisten als Fats Waller, Earl Hines en Teddy Wilson, wat misschien zijn luchtige swing en elegante frasering verklaart, veel minder frenetiek dan die van typische beboppers als Bud Powell. Hij hoorde die nieuwe jazzstijl toen hij in 1944 naar New York verhuisde, waar hij dankzij zijn muzikale inlevingsvermogen al snel geliefd werd als begeleider: van Charlie Parker, maar ook van oudere iconen als Lester Young, Ben Webster en Coleman Hawkins. En van zangeressen, zoals Ella Fitzgerald, voor wie hij van 1948 tot 1953 werkte.

Als huispianist van tv-zender CBS, tussen 1959 en 1975, was hij te horen als Frank Sinatra optrad in de Ed Sullivan Show, en toen Marilyn Monroe Happy Birthday, Mr. President zong voor John F. Kennedy zat hij achter de toetsen. Hoewel hij dus vaak op het juiste moment op de juiste plaats was, heeft hij nooit groot commercieel succes gekend, wellicht omdat hij een gentleman was die zich niet graag op de voorgrond drong.

In de ongeveer zeventig jaar dat hij actief was, heeft hij als solist geopereerd, in duo’s met pianisten als Tommy Flanagan en John Lewis of rietblazers als Ken Peplowski en Joe Lovano, en met zijn eigen trio’s. Een van de hoogtepunten uit zijn platenoeuvre is Upon Reflection uit 1993, met muziek geschreven door broer Thad, die trompettist was, en begeleid door bassist George Mraz en zijn andere broer, de drummer Elvin. Altijd was het resultaat lyrische bebop van een grote harmonische verfijning, gespeeld met warmte en liefdevolle aandacht voor de melodie.

Maar hij stond ook open voor andersoortige invloeden; zo maakte hij in 1995 niet alleen een cd vol spirituals met bassist Charlie Haden (Steal Away), maar in datzelfde jaar ook een album met de Malinese groep van Cheick Tidiane Seck (Sarala).

Al met al heeft hij rond de zestig platen onder eigen naam gemaakt, en meegespeeld op duizenden opnamen van anderen. Maar omdat hij de gave bezat zowel dienstbaar als creatief te spelen, klinkt hij altijd als Hank Jones; zijn credo was ‘als je naar een pianist luistert, moet elke noot een eigen identiteit hebben, een eigen ziel’.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden