TV-recensieJulien Althuisius

Als zelfs Gordon niet een fatsoenlijke internetverbinding heeft, hoe moet het dan verder?

null Beeld

Al die zelfgemaakte filmpjes in tv-programma’s blijken in veel gevallen ook bijzonder effectief te zijn.

Afgelopen vrijdag zat ik opeens bij Gordon in de keuken. Ik zag een witte flatscreen en twee brandende kaarsjes. Af en toe haperde Gordon even. Dan vertrok zijn gezicht en viel zijn lach gedeeltelijk weg. Ik was in Gordons keuken omdat ik naar Beau blijft binnen zat te kijken, de geïmproviseerde talkshow vanuit de huiskamer van Beau van Erven Dorens. In deze tijden moeten we roeien met de riemen die we hebben en er maar het beste van maken, et cetera, et cetera. Beau hield foto’s omhoog, zijn zoontjes liepen door beeld en hier en daar videobelde hij met een willekeurige kijker.

De laatste weken maken programma’s vanwege De Maatregelen veel gebruik van videodagboeken en -interviews. In Typisch thuis van BNNVara, waar maandagavond een nieuw seizoen van begon, keerden de hoofdrolspelers uit eerdere seizoenen terug. Alleen werden ze nu niet gefilmd door een cameraploeg met redacteur, maar filmden ze zichzelf. ‘Hee hallo allemaal’, begon Angela uit Wielenpôlle, ‘zijn jullie ook zo benieuwd hoe het met me gaat?’ Ja hoor. Maar eigenlijk was ik vooral benieuwd waarom Angela niet even de lens van haar camera had schoongemaakt.

Beau (links), Gordon (rechts) Beeld
Beau (links), Gordon (rechts)

Al die zelfgemaakte filmpjes zijn een uit nood geboren oplossing die in veel gevallen ook bijzonder effectief blijken te zijn. Het dagelijkse Frontberichten is daar het beste voorbeeld van. Ook in De monitor van maandagavond had presentator Teun van de Keuken via video’s, WhatsApp en Skype contact met zorgpersoneel. Verder is er nog de online ‘verbindingszender’ Iedereen Live en worden geliefden bij All You Need Is Love met elkaar herenigd via een videoverbinding. De rest van ons leven hangt deze weken aan elkaar van Zoomvergaderingen, zelfgemaakte thuisonderwijsfilmpjes en videodagboeken. Ze dragen bij aan de saamhorigheid en tonen ons improvisatievermogen, onze zelfredzaamheid en onze veerkracht.

Maar ook ons gebrek aan gevoel voor compositie, voor lichtval, ons onvermogen een camera recht te houden, stil te staan tijdens het praten of niet te ver bij de router vandaan te zitten. Zoals beelden van grote menigten en mensen die elkaar innig omhelzen uit een ander leven lijken te komen, zo behoort het stabiele, goed gekaderde shot tot de verleden tijd. Die rommeligheid, hoe goed bedoeld ook, stemt ergens een beetje droevig. Als zelfs Gordon niet een fatsoenlijke internetverbinding heeft, hoe moet het dan verder? De huis-tuin-en-keukenbeelden zijn een voortdurende confrontatie met het feit dat er iets niet klopt, dat het maar behelpen is. Dat is natuurlijk ook zo, maar daar worden we de hele dag door al aan herinnerd. Inmiddels droom ik over een haarscherpe Gordon, zijn schaterlach duidelijk hoorbaar, in een perfect uitgelichte televisiestudio. Het amateurisme op de beeldbuis was de eerste paar weken charmant en een teken van onverzettelijkheid. Maar misschien is het ook op televisie zo langzamerhand eens tijd voor een exitstrategie.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden