Als je toch een lelijke telefoon koopt, dan ook maar meteen in het roze

'Dit is de eerste dag van de rest van je leven', zei ik tegen mijn vriend en overhandigde hem het MediaMarktpakketje dat net was afgeleverd. We wisten allebei wat erin zat: een telefoon van het merk Huawei.

Beeld de Volkskrant

Tienenhalf jaar geleden werden mijn vriend en ik verliefd op elkaar en bekeerden we elkaar tot het geloof in diverse dingen die we belangrijk vinden. Hij bekeerde mij tot het geloof dat echt goede taart alleen bij Holtkamp in Amsterdam te krijgen is, en ik bekeerde hem tot het geloof dat je al je digitale apparaten dient te betrekken bij Apple.

Zelf kan ik niet, of amper, werken op een laptop die niet door Apple is gemaakt. Dat is geen snobisme, of eigenlijk wel, maar goed: ook snobisme kan een belangrijke sturende kracht zijn in je leven. Ik kan de vele ontsierende symbooltjes, onzinnige knopjes en lelijke stickers die bedrijven als Microsoft overal op menen te moeten afbeelden en plakken niet aanzien. Ze hinderen me bij mijn werk.

Nu is het natuurlijk zo dat in de afgelopen tienenhalf jaar bedrijven als Microsoft en aanverwanten dat snobisme hebben opgemerkt en inmiddels lijken alle laptops op de MacBook en alle telefoons op de iPhone. Het schijnt zelfs dat sommige laptops en telefoons van andere merken het beter doen.

Dit laatste argument was voor mijn vriend doorslaggevend om gewoon eens van zijn geloof af te vallen en een Huawei te bestellen.

'Die heeft een betere batterij.'

'Maar... Maar... Hij is zo lélijk!', stamelde ik.

'Ik heb een roze besteld', zei mijn vriend. Dat vond ik dan wel weer een goede zet. Als je toch een lelijke telefoon koopt, dan ook maar meteen in het roze.

De telefoon werd bezorgd, hij pakte hem uit en ik ging erbij zitten. Twee geloven op een kussen, daar moet je samen heel hard aan werken. Vind ik.

'Huuuuu!', riep ik uit toen ik het openingsscherm zag. Een rode pauw- of vlinderachtige gestalte toonde zich aan ons. 'Gatverdamme!', zei ik toen de apps in beeld kwamen, met daarboven een hele rij piepkleine symbooltjes waarop je niet kon klikken, maar die alleen maar het beeld bevolkten.

Dit hielp allemaal niet bij het vreedzaam interreligieus samenleven, maar het waren diep gevoelde, primaire reacties. Ik kon er niets aan doen.

's Avonds ging mijn vriend op pad, maar hij kwam na een kwartier al terug. Hij was van zijn fiets gevallen en de Huawei dus ook. Het scherm was in duizend kleine stukjes gebroken en de randen waren gehavend.

Ik wilde zeggen dat het een teken van Steve Jobs was. Maar dat heb ik niet gedaan.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden