Recensie A Tale of Three Sisters

Als er iets misgaat krijgen de vrouwen er sowieso de schuld van in A Tale of Three Sisters ★★★☆☆

In het harde en meedogenloze Anatolië dat Emin Alper schetst, is geen plaats voor alle borrelende emoties en verlangens waarmee de hoofdpersonen blijken te worstelen.

A Tale Of Three Sisters. Beeld filmbeeld

A Tale of Three Sisters

Drama

★★★☆☆

Regie Emin Alper

Met Cemre Ebuzziya, Ece Yüksel

108 min., in 17 zalen

Daar zijn de bergketens weer. Het kleine, grauwige dorp dat ertussen ligt. Het kan niet anders of het moet Havva, de jongste dochter in A Tale of Three Sisters, ook door het hoofd schieten als het landschap aan haar voorbijtrekt terwijl ze huilend op de achterbank van de auto zit. Op weg naar huis.

Haar en haar twee zussen was een betere toekomst beloofd. Hun vader had ze naar de stad gestuurd als ‘besleme’. Volgens een oud Turks gebruik kan een plattelandsmeisje door een rijke familie worden opgenomen als een soort aangenomen dochter, en tegelijkertijd functioneren als hulp in de huishouding/kindermeisje die je aan de kant kunt zetten wanneer je wilt. Dat laatste overkomt niet alleen Havva. Haar oudere zus Reyhan is al een poosje thuis, met haar baby, en niet veel later wordt ook de rebelse middelste dochter Nurhan afgezet.

De Turkse regisseur Emin Alper onthult in deze wat conventionele arthousefilm langzaam waarom de meisjes terug zijn gekomen, terwijl zij mokkend of treurend onbewust hun oude rollen weer aannemen. Ze praten bij, vliegen elkaar uit het niets in de haren zoals zussen doen, en ondertussen zorgen ze dat er eten op tafel komt en dat de was gedaan wordt, terwijl de mannen raki zuipen op een berghelling. De verhoudingen liggen vast, en als er iets misgaat krijgen de vrouwen, linksom of rechtsom, er sowieso de schuld van.

In het harde en meedogenloze Anatolië dat Alper schetst, is geen plaats voor alle borrelende emoties en verlangens waarmee de meisjes blijken te worstelen. De landschappen van steen en sneeuw zijn hard en meedogenloos, de wereld even bruin als benauwend. Tegelijkertijd maakt hij er een sprookjesachtige plek van, waar het niet ondenkbaar is dat de doden pislink kunnen worden als je op hun graf plast, en onheil zich aankondigt met een plotseling opstekende wind, ruisend door de bomen. Er lopen ook twee zotten rond – een vrouw die koprollen maakt als niemand kijkt en Reyhans echtgenoot die voortdurend wordt weggezet als ‘halve gare’.

Natuurlijk zien die wat geen van de ‘normale mensen’ lijken te zien: dat iedereen gevangenzit, dat gebeurtenissen zich lijken te herhalen, dat de mens steeds maar dezelfde fouten blijft maken. Kun je werkelijk ontsnappen aan je lot als je dat niet doorhebt?

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden