Filmrecensie Cats

Alles wat leuk bedoeld is in Cats blijkt in de praktijk griezelig geseksualiseerd ★☆☆☆☆

Vanzelf dwalen je ogen af naar het kruis van Idris Elba, in een obsceen nauwsluitend vachtje maar zonder bobbel daar beneden.

Toen in juli de eerste trailer van Cats online kwam, werd de musical-extravaganza in een klap dé film om naar uit te kijken. Gniffelend. Want wat zág het er verrukkelijk afschuwelijk uit, al die topacteurs die door de computer waren veranderd in merkwaardige menskatten, met behaarde borsten en mensenhanden. De verfilming van de beroemde musical, gemaakt voor een pittige 85 miljoen euro, zag er uit als een instant cultklassieker. Zou het echt zo erg zijn?

Het is erger.

Cats is geen film maar een surrealistische ervaring, vol momenten die een mens niet licht vergeet. ‘Kat’ Rebel Wilson spreidt haar benen en wrijft haar staart ertussen. Ian McKellen – harige oren, zijn eigen neus – kijkt de kijker indringend aan terwijl hij melk van een bordje likt. Judi Dench gooit sensueel een harig been omhoog. Onwillekeurig dwalen de ogen af naar het kruis van Idris Elba, lieve help, Idris Elba, een van de beste acteurs van zijn generatie, hier voorzien van een obsceen glimmend, nauwsluitend vachtje, maar zonder bobbel daar beneden.

Dan moet de scène nog komen waarin de antropomorfe katten, high van kattenkruid, over elkaar heen kronkelen met hun genotzuchtig trillende staartjes in de lucht; een scène die plots herinneringen oproept aan de shockhorrorfilm Climax. Waarschijnlijk ook door de horrorachtige soundtrack en de vaak rode belichting.

Verrassender dan die ongemakkelijke, geseksualiseerde ondertoon is dat Cats ondanks dit alles zo saai is. In de musical, gebaseerd op T.S Eliots Old Possum’s Book of Practical Cats (1939), stellen katten zich twee uur lang voor in liedjes in een soort talentenwedstrijd. Daarna worden ze door de slechterik (Elba) naar een boot op de Theems geflitst zodat hij kan winnen. Waarom daarheen? Waarom transporteert hij zichzelf niet gewoon naar een beter leven? Geen idee.

Evenmin ingecalculeerd is de opspelende compassie met alle betrokkenen. Wat een rotkerst voor de nieuwkomers die hier hun carrière zien verpulveren en voor de gevestigde namen bij wie de kijker ineenkrimpt uit plaatsvervangende schaamte. Ze hadden natuurlijk geen idee hoe het eindresultaat eruit ging zien, voordat alles door een computer werd getrokken. Vandaar waarschijnlijk dat de een alles bloedserieus neemt (Jennifer Hudson) en de ander met een knipoog speelt (McKellen). En dan die arme regisseur Tom Hooper (The King’s Speech). Wat moet het verschrikkelijk zijn als wat je bedacht had – realistisch bewegende kattenoortjes en staarten! – er griezelig blijkt uit te zien. Het lijkt  alsof niemand de visuele consequenties van dit concept heeft doordacht. De verhoudingen van de decors kloppen niet (een plein is te klein, een wc te groot) en het ene moment lopen katten als ballerina’s, het volgende bewegen ze op handen en voeten, de billen omhoog.

Al je mededogen verdampt overigens tijdens een shot van de harige mannentenen van Mr. Mistoffelees.

Na vernietigende recensies komt er binnenkort een digitaal verbeterde versie in de bioscoop, heeft Hooper verzekerd. Dat zal niet veel helpen: Cats zal de geschiedenis ingaan als de film die bewijst dat computertechnieken een slecht basisconcept niet op magische wijze kunnen oplossen. 

★☆☆☆☆

Musical

Cats

Regie Tom Hooper

Met Francesca Hayward, Judi Dench, Idris Elba, Ian McKellen, Taylor Swift.

110 min., in 114 zalen. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden