Alles rockt en niets kraakt, bij de pioniers van de Nederpop

Maar er vallen wel steeds meer gaten in de bezetting, dat wel

Johan Derksen wilde met zijn succesvolle theaterreeks de frontmannen van de sixties nog één keer laten schitteren. Een afscheidsrondje, zou je denken, want ze zijn de 70 voorbij, maar de reeks werd verlengd. En nog eens verlengd.

Frans Krassenburg (midden), tot 1967 lid van de vroege Golden Earrings, op het podium in Nijkerk. Foto Simon Lenskens

‘Wij zijn de rock-'n-rollgeneratie, wij houden niet van slappe kutmusicals’, zegt spreekstalmeester Johan Derksen, als inleiding bij The Golden Years of Dutch Pop Music Live, een avond Nederlandse pop uit de jaren zestig, gezongen door de kopstukken van toen. Het publiek in congrescentrum Hart van Holland in Nijkerk, zilvergrijze afvaardiging van de babyboom, gniffelt instemmend.

Derksen schetst in een paar zinnen de beklemmende braafheid van de jaren vijftig, ‘toen we luisterden naar tuttige groepjes als The Fouryo’s’, en kondigt als eerste vocalist de man aan die in Nederland de nieuwe tijd inluidde: ‘Onze redding kwam uit Eindhoven: Peter Koelewijn!’

En kijk hem eens, de 77-jarige, hier begeleid door de hechte huisband The Clarks: hij huppelt, gaat soepel door de knieën, springt van het podium en kruipt zingend op schoot bij een vrouw op de voorste rij. Geen spoor van ademnood.

Natúúrlijk zingt hij Kom van dat dak af (1960), maar eerst warmt hij de boel even op met Je wordt ouder, papa, een rockstamper die vanavond ‘recent’ mag heten (1977).

De avond draagt de naam van een fraaie serie compilatie-cd’s, maar is bovenal een reprise van de lange, succesvolle theaterreeks Johan Derksen en de Pioniers van de Nederpop, bedoeld om de frontmannen van de sixties nog één keer te laten schitteren. Een afscheidsrondje, zou je denken, want ze zijn de 70 voorbij.

Bij de start, in 2015, vonden ze het al heel wat dat het Zuiderstrandtheater in Scheveningen lekker vol zat, maar de reeks werd verlengd en nog eens verlengd: tweeënhalf jaar, ruim 160 theaters, ruim tweehonderd avonden. Bijna alles uitverkocht. 

Gastheer Derksen (tevens chauffeur) wilde er niets aan verdienen. Het geld gaat naar zijn ‘jongens’, want die werden niet erg rijk van hun gloriejaren. Niet iedereen heet Robbie van Leeuwen, George Kooymans of Jan Akkerman, de ‘Grote Jongens’ die wereldfaam bereikten, samen goed voor negen dikke hits uit de voorstelling, maar niet erg happig op deelname aan dit soort avonden.

Dutch Pop-presentator Johan Derksen. Foto Simon Lenskens

Hier in Nijkerk zien we nog één keer waarom Derksens karavaan zo’n succes werd: de liedjes zijn heerlijk, het tempo ligt lekker hoog, The Clarks rocken stevig, Derksen zorgt dat het niet te zoetig wordt en – de aangenaamste verrassing – de ‘pioniers’ van dienst zijn vief en kunnen écht nog zingen.

Zelfverzekerd klimmen Krassenburg (74) en George Baker (73) naar de hoge registers in That Day (1966) en Little Green Bag (1969). Indrukwekkend is de ‘zwarte’ brul van Theo van Es (72) in Na Na Na (The Shoes, 1967). Rudy Bennett (75) kan de Motions-klassieker Wasted Words (1965) nog prima aan. Michel van Dijk (68) zingt even makkelijk Les Baroques als Rob Hoeke. Johnny Kendall (77) herstelt van een hersenbloeding, maar zingt gloedvol in St. James Infirmary (1964).

Vrouwen? Tja. Derksen had ze graag aan boord gehad, maar de gezondheid van Jerney Kaagman (Earth & Fire) staat het haar niet meer toe en Mariska Veres (Shocking Blue) leeft niet meer. De jonge zangeres Joëlle zingt hun hits. The Clarks doen The Life I Live van Q65, want ‘Kjoe’-frontman Wim Bieler is er ook niet meer. Cuby + Blizzards-gitarist Erwin Java neemt de leiding in het ‘bluesblok’.

De dood – Derksen draait er niet omheen. Hij vertelt hoe Johnny Kendall op weg naar een voorstelling ‘wegviel’ op zijn achterbank. Hij is weer op de been, net als Frans Krassenburg na een chemobehandeling wegens amandelkanker. Maar anderen vielen echt weg, voor of tijdens de serie: Jacques Kloes van de Dizzy Man’s Band, Hans Vermeulen van Sandy Coast. Deze avond in Nijkerk werd in oktober uitgesteld, na de dood van Riem de Wolff (The Blue Diamonds). Hij had zullen meedoen.

De ‘pioniers’ zijn een uitstervend ras, dat is nu eenmaal zo, maar het lijkt alsof ze van hun trektocht met Johan Derksen jonger geworden zijn in plaats van ouder. Neem Rudy Bennett, die weer gaat zingen in de theatervoorstelling Rot op met je geraniums!

Tijd voor de buitenlandse gast, tevens afsluiter: de Engelsman Dave Berry (77), die tijdens This Strange Effect (1965) nog altijd zijn markante zijwaartse schuifelpasjes maakt en ook die wonderlijke handbewegingen. Hij betoverde de meisjes ermee, 53 jaar geleden. Hij heeft een ‘strange defect’, bitsten sommige jongens.

‘De ster van de avond’, zei Derksen in zijn aankondiging. Maar hoezo eigenlijk? De sterren van de avond waren onze eigen nederbeatjongens en Dave Berry mocht met ze meedoen. Zo was het en niet anders.

Rudy Bennett (ooit The Motions). Foto Simon Lenskens
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.