Alles mag in het Hometel behalve naar huis gaan

Het zouden er oorspronkelijk 365 zijn geweest, 365 dagen waarin de Poolse grafisch kunstenaar Agata Zwierzyñska iedere dag in een ander hotel in Amsterdam zou wonen....

Het zijn er uiteindelijk zestig geworden. Zestig dagen waarin Zwierzyñska (27) een 'spoedcursus in onthechting' geeft - te volgen op internet, in de krant, op tentoonstellingen, in performances en in een toekomstig boek.

Dat 'superkorte traject', die zestig dagen, beschouwt ze als een 'vrolijke mislukking'. 'Alles is relatief, dus ook dit.' Want was haar vorige project, Listen The Telephone Book, óók niet een mislukking? Het boek zou een verzamelbundel vol afgeluisterde telefoongesprekken worden, maar de politie strooide roet in het eten. Met het bijgestelde resultaat - een soort Gouden-Gids vol met naar onderwerp gerangschikte en met (porno)plaatjes verluchte gesprekken - won ze toch de Prix de Rome in 1998.

Haar nieuwe Hometel-project is een kunstmatig opgewekte reis. Want aan stilzitten is Zwierzyñska niet gewend. Niet als voormalig Pools tennistalent, niet als kunstacademie-student aan de Amsterdamse Rietveld-academie. In de zeseneenhalf jaar dat ze in Amsterdam woont, verhuisde ze vijfentwintig keer. En waar anderen kermen over alwéér een verhuizing, pakte Zwierzyñska steevast doodgemoedereerd haar koffer. Totdat ze een mooi, af nieuwbouwhuis in de Jordaan kreeg, krap een jaar geleden. 'Alles was spic en span. Daar zit je dan', zegt ze.

En zo bedacht ze een project over onthechting in eigen stad. Waar kan dat project zich beter afspelen, vroeg ze zich af, dan in de perfecte, steriele wereld van de hotelkamer? Zestig dagen in een hotel betekent zestig vormen van volmaaktheid. Zestig perfect opgemaakte bedden, zestig perfecte zeepjes naast zestig perfecte glazen in de badkamer. En zie daar maar eens niet moedeloos van te worden.

Dus laat ze zien hoe je die spullen, die ruimtes naar je eigen hand kunt zetten. Dus spreekt ze vreemden aan, nodigt ze uit voor discussies en fotosessies. Doe alles wat je durft, is haar boodschap aan zichzelf, behalve dit: naar huis gaan.

Alles wat ze meemaakt zal Zwierzyñska vastleggen, op foto, film en in tekening. Zeer persoonlijk, zeer grafisch, maar niet alleen dat. Daarom 'kletst' ze niet alleen dag en nacht tegen zichzelf, verzamelt kladjes en bierviltjes, asbakken en rekeningen, maar organiseert ook 'acties'.

Met Nederlands beroemdste culinair journalist Johannes van Dam bijvoorbeeld, speelt ze La grande Bouffe na. Of ze trekt een dag lang op met de receptioniste uit de hotel-folder. Ze organiseert een karaoke-avond, een sportfestijn, tentoonstellingen en wedstrijden voor Elvis- en Van Gogh-lookalikes.

In die acties speelt Zwierzyñska een dubbelrol: ze is onderwerp en lijdend voorwerp tegelijk. Ze is bedenker van haar eigen rol, maar tegelijk ook de objectieve registrator. Zo wordt iedere 'kleine' emotie 'groot'. Vergelijk het met Amsterdam 'Dat is gewoon een stad, die synoniem staat voor de wereld.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.