Recensie Allemaal mensen

Allemaal mensen is: theater als pleidooi om het maar eens een beetje fijn met elkaar hebben (vier sterren)

Beeld Sanne Peper

‘Ik heb een hekel aan racisten, maar omgekeerd ook aan boze zwarte mannen. Aan mensen die klagen om het klagen, niet naar oplossingen zoeken of in de spiegel kijken.’ Dat zegt Gery Mendes, een van de veertien performers die meedoen aan de voorstelling Allemaal mensen van Toneelgroep Oostpool. Zijn citaat is de perfecte samenvatting van wat Allemaal mensen is: theater als pleidooi om het maar eens een beetje fijn met elkaar hebben, verschillen te koesteren en niet te zeuren. Bovendien is het een doeltreffende keuze van regisseur Marcus Azzini eens iets anders in de grote zaal te brengen dan weer die Meeuw van Tsjechov of weer die Romeo en Julia van Shakespeare.

Allemaal mensen laat zich nog het best omschrijven als een uit de hand gelopen eindejaarsproductie van de toneelschool, maar dan tot in de puntjes voorbereid. Met verrassend veel scènes over heftige, zware onderwerpen die niet ontaarden in belerend, of al te politiek correct theater. Zeker, ook dit keer gaat het over racisme, diversiteit, genderneutraliteit, homohaat en kleurverschillen. Maar de toon blijft licht, is niet cynisch en hier en daar zelfs op een schattige manier naïef.

Het idee is simpel: zet veertien jonge theatermakers uit allerlei hoeken en gaten (muzikanten, dansers, mimespelers, acteurs) en rangen en standen (homo, hetero, allebei, zwart, bruin, wit) en laat ze in het repetitieproces brieven naar elkaar schrijven over hoe ze denken over hun vak, de wereld, de mensheid, kortom: over de onderwerpen van vandaag.

Aan het begin doen een spelletje met de zaal. Dan komt bijvoorbeeld de bloedmooie Joy naar voren of de grappige, frivole Florian, en moeten wij vanuit de zaal roepen wat we ervan vinden: knap, homo, lief, ondeugend, zwart, nu ja, eh.. bruin. Gaandeweg wordt het iets serieuzer en maakt dit ensemble dan toch een soort van voorstelling, of liever gezegd een vervreemdende performance. Daarin worden lichamen beschilderd, aandoenlijke liefdesbrieven geschreven, dansjes gemaakt en voorgelezen uit Gerard Reve en James Baldwin. Er zijn muziekflarden van Mahler en Orff voor de nodige theatrale effecten.

Als altijd bij Marcus Azzini is er veel bloot, met, ook als altijd, extra aandacht voor de jongemannen. Rik Paul van Mulligen heeft een fulminerende monoloog over homohaat, de zwarte acteurs bedienen zich van de nodige zelfspot, een van de actrices werd vroeger voor een jongen aangezien en vertelt daar droogkomisch over. Toch blijft Allemaal mensen ver weg van therapeutisch theater. Het collectief zelfonderzoek (ben je bang voor de dood?, heb je wel eens iemand verraden?) vormt een heilzame finale.

Daarna volgt een wat al te pathetische monoloog van Ludwig Bindervoet over de functie van taal in het theater, uitmondend in een prekerig statement over mens-zijn. Het eindbeeld is een tableau vivant van alle performers in een berenpak. Ze zijn voor even uniform geworden.

Allemaal mensen, door Toneelgroep Oostpool, regie Marcus Azzini. Gezien 29/9, Stadstheater Arnhem. Tournee t/m 24/11.

Allemaal mensen van regisseur Marcus Azzini. Beeld Sanne Peper
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.