Allemaal heel glamourous

Een jongen van 19 met een eigen klerenzaak, dat is vast eerder vertoond. Maar deze jongen verkoopt exclusieve damesmode. Door Milou van Rossum..

De eerste contacten waren per mail of telefoon gelegd, dus ja, bij de Franse en Italiaanse modehuizen keken ze behoorlijk vreemd op toen ze de eigenaar van de nieuwe Haagse damesmodezaak in levende lijve zagen.

Niet door de manier waarop hij zich kleedt. Jan Clemens Hoek weet wat een modeman dient te dragen.

Vandaag, voor een ontbijtafspraak op een Amsterdams hotelterras, heeft hij een zwarte skinny jeans, basketbalschoenen en een T-shirt met een vlinder erop van Alexander McQueen aangetrokken. Zijn zonnebril heeft een hip wit montuur, zijn groene tas is van Goyard, een soort Louis Vuitton voor mensen die Louis Vuitton alweer veel te gewoontjes vinden.

Nee, het was Hoeks leeftijd die de monden deed openvallen. Net negentien is hij nu, en hij ziet er geen dag ouder uit. Toen hij zijn eerste afspraken in Parijs, Rome en Milaan had, was hij amper achttien en net klaar met het VWO.

Het zijn niet de eenvoudigste merken waarmee hij in zee gaat: Balenciaga, Fendi, Yves Saint Laurent, Jil Sander, Nina Ricci, Balmain, Alexander McQueen. Modehuizen waar je als winkelier niet zomaar binnenkomt. Van Yves Saint Laurent, Fendi, Balmain en Nina Ricci werden de kleren zelfs nog helemaal niet verkocht in Nederland.

Vanaf volgende week ligt het allemaal bij L’Empresse aan het Noordeinde in Den Haag. Voor de goede orde: het is niet het Franse woord voor keizerin. Hoek dacht weliswaar dat het wel zo was, maar dat bleek l’empératrice te zijn, wat hij weer te moeilijk vond. ‘Dit klonk goed, en het lijkt Frans, dus ik heb het maar zo gelaten.’

Hoe het zo is gekomen? Of zijn ouders al een aantal modezaken hadden? Verre van: Hoeks vader kweekt chrysanten. Zijn moeder is huisvrouw en heeft helemaal niks met kleren. Jan Clemens raakte op de middelbare school helemaal in de ban van mode. Hij heeft nog even gespeeld met de gedachte zelf te gaan ontwerpen, maar: ‘Ik vind wel dat ik goede ideeën heb, maar ik kan die niet omzetten in iets concreets, en ik heb het geduld niet om het te gaan leren.’

En zo vatte hij al voor zijn eindexamen het plan op een eigen winkel te beginnen. ‘Ik wilde heel graag iets van mezelf, dat ik zelf helemaal kon bepalen wat er hing, het leek me allemaal heel glamourous.’

Hij koos bewust voor vrouwenmode, want bij mannenkleren, zegt hij, ‘zou ik te veel van mezelf uitgaan. Ik zou het heel moeilijk vinden om pakken in te kopen, omdat ik die zelf niet draag.’

‘Privé-investeerders’, lees: ouders en kennissen, legden het geld neer (‘Het leek me stug dat ik van de bank geld zou krijgen’), en vorige zomer begon hij met het leggen van contacten. Ondertussen begon hij ook een studie bedrijfskunde, waar hij na een paar maanden alweer mee stopte, omdat hij die ‘niet interessant genoeg’ vond.

Dat hij op hoog modeniveau wilde werken, wist hij vanaf het begin. ‘Het was dit of niks. Ik heb mijn ouders meteen duidelijk gemaakt dat het geen kledingzaak op de hoek zou zijn met jurkjes van 50 euro.

‘Ja, die schrokken wel even van de prijzen. Maar ik denk dat er in Den Haag behoefte is aan zo’n winkel. Je hebt Fred van Wordragen (waar onder meer Chanel wordt verkocht – red.), maar dat is niet echt fashion forward .’

De eerste keer dat hij een showroom bezocht, die van Balmain, was hij wel een beetje geïntimideerd, geeft hij toe. ‘Die grote mooie ruimte, die mensen in die mooie kleren, het was echt even een klap. Maar ik heb me meteen heel zakelijk en serieus opgesteld. Ik heb een vriend die een mannenmodezaak heeft, en die heeft me verteld hoe ik het moest aanpakken.

‘Ik heb zelf mijn leeftijd bewust van me af gezet, en na een paar minuten was het bij die andere mensen ook geen issue meer. Inmiddels ben ik een jaar verder en ik ben nog maar van weinig dingen onder de indruk. Ik ga echt niet gillen als ik bij een show Anna Wintour zie, of zo.’

De piepjonge ondernemer deinsde er zelfs niet voor terug zijn complete bestelling bij Chloé te annuleren. ‘Die bleken al vier of vijf verkooppunten in Nederland te hebben, en dat vond ik eigenlijk te veel. Als je een jurk van 2000 of 3000 euro koopt, wil je niet dat die een paar winkels verderop ook hangt.’

Is er helemaal niets dat hem zenuwachtig maakt? Eigenlijk ziet hij alleen een beetje op tegen het helpen van klanten in de winkel. Hij heeft twee vrouwen aangenomen om hem daarbij te helpen, maar zeker in het begin is hij van plan zelf ook zoveel mogelijk op het Noordeinde te zijn. ‘In principe ben ik niet een heel aardig iemand, ik ben best gesloten. Soms is communicatie met mensen niet gemakkelijk voor mij, dus dat zal even wennen worden.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.