Artikel

Alleen maar nette mensen vieren Sinterklaas ( 10 )

Robert Vuijsje wekt de personages uit zijn bestseller Alleen maar nette mensen weer tot leven voor een dagelijks feuilleton (t/m 4 december). Wat voorafging: David en Rowanda zijn afgereisd naar Terschelling om rustig te praten over de keuze waarvoor David staat: wel of geen Zwarte Pieten op het sinterklaasfeest dat hij moet organiseren.

Beeld Olivier Heiligers

De eerste avond op Terschelling werd David gebeld terwijl ze in het restaurant zaten. Lenny, zijn baas bij het evenementenbureau, wist dat het weekend was, maar David moest een goedheiligman en Pieten regelen voor het Sinterklaasfeest bij het grote internationale bedrijf. Nu.

David hing op en at een kosjere garnaal. Ze zaten in Oosterburen, de centrale dorpsstraat van Midsland. David had tegen Rowanda gezegd dat ze ook vis moest eten, zo hoorde het op een Waddeneiland. Rowanda bestelde kibbeling als hoofdgerecht.

Ze zaten aan het raam. Alle mensen die voorbijkwamen, het waren er niet veel, liepen op dezelfde manier voorover gebogen tegen de wind en de regen. Als ze er weer een zagen, keken David en Rowanda elkaar aan en deden een wedstrijd wie het langst zijn lachen kon inhouden.

Het lachen was begonnen zodra ze op Terschelling van de boot kwamen. De kade, de vuurtoren, hoe de mensen praatten, dachten of bewogen - bij alles wat ze zag straalde Rowanda uit: dit is anders dan in mijn wereld, ik hoor hier niet bij.

Toen ze door de regen naar het restaurant liepen, merkte Rowanda op: 'Ik heb op dit hele eiland nog niet één zwart persoon gezien.'

David bleef staan. 'Denk je dat ik al één Jood heb gezien?'

'Voor jou is het anders. Jij bent wit.' Rowanda vond dat hij moest doorlopen. 'Ik word nat.'

David stond nog steeds stil. 'Hoezo is het anders?' Ze hadden dit gesprek eerder gevoerd. Hij bleef in de regen staan en vertelde wat hij zo moeilijk vond: voor Rowanda was het vanzelfsprekend dat David meeging in haar verhaal, dat hij haar pijn deelde over hoe het voelde om in Nederland zwart te zijn. Maar het ging altijd om haar verhaal. Omgekeerd ontving David nooit dezelfde interesse en, hoe noemde je dat, solidariteit? Wanneer hij Rowanda vertelde hoe het voelde om in een land te leven waar zijn halve familie was uitgemoord enkele decennia voor hij werd geboren, kreeg hij van haar familie als enige reactie - Rowanda onderbrak hem.

'Ja ja, ik weet het', zei ze. 'Joodse mensen zijn slavendrijvers. Ik snap dat je het niet leuk vindt om te horen.'

David verbeterde haar. 'We worden liever Joden genoemd.'

'O ja', zei Rowanda. 'Sorry. Maar is het een soort ruilspelletje? Als jij naar mij luistert, moet ik op dezelfde manier jou horen?'

Beeld Olivier Heiligers


'Nee, het is geen ruilspelletje.'

Rowanda onderbrak hem nog een keer. 'Hoelang laat je me in de regen staan, weet je wat er met mijn haar gebeurt?'

David deed zijn handen omhoog, alsof hij duidelijk wilde maken: ik geef het op. Ze liepen door.

In het restaurant zei Rowanda: 'Ik snap dat je het moeilijk vindt.' Ze begreep dat David haar verhaal niet zo diep voelde als zij deed. Hij kon de redenering volgen, maar het was niet zijn eigen verhaal. Ze wist dat hij een ander verhaal had. Rowanda probeerde zijn verhaal te volgen, maar - David onderbrak haar.

'Maar wat?', vroeg hij.

'Ik weet niet wat de maar is.' Rowanda vroeg of David dit gevoel kende: de afstand tussen wat je in je eigen hoofd de hele dag aan het denken bent en wat gebeurt in het hoofd van iemand anders - die afstand is zo groot dat contact met andere mensen altijd ingewikkeld blijft.

David kende het gevoel.

Rowanda pakte zijn hand. 'Maar laten we niet sentimenteel worden en shit.'

'Nee', zei David. 'Laten we dat niet doen.'

De hoofdrolspelers

David Samuels

Groeide bevoorrecht op in Amsterdam-Zuid. Is een Jood, ziet eruit als een Marokkaan. Kwam in zijn zoektocht naar wie hij is en waarbij hij hoort uit bij Rowanda. En niet alleen om zijn nette ouders te provoceren.

Rowanda Pengel

Groeide minder bevoorrecht op in de Bijlmer. Kwam ondanks beperkt contact met witmensen uit bij David. Vroeg bij haar eerste bezoek aan zijn vader: 'Heeft u al die boeken gelezen?' Dat was geen provocatie.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden