Tv-recensie Frank Heinen

Alle seinen van de goede smaak staan op rood, maar je blijft kijken naar The Masked Singer

De schrijver gelooft zelf niet dat hij opschrijft wat hij opschrijft, zo onvoorstelbaar treurig is dit alles.

Een paar weken geleden kon ik effe niks meer. Met een laatste inspanning viste ik de afstandsbediening uit de spelonken van de bank. Op tv verscheen een sinister uitziend wezen in een donker pak en een masker. Het wezen zong ‘Natural Woman’ van Aretha Franklin met een overgave die het gebrek aan aanleg niet kon wegpoetsen.

Natuurlijk bleef ik kijken. Wanneer zie je nou zoiets? Het wezen werd aangesproken als ‘aartsengel’. Aan het eind van het programma bleek het gewoon Catherine Keyl in een mal pak.

The Masked Singer (elke vrijdag op RTL4) is een programma waarin bekende mensen in een dierenpak een lied zingen. Doen ze dat goed, dan mogen ze blijven. Tegelijk moeten twee panels raden wie er achter het steenbokmasker of de zeewezenkop zit. Om dat te vergemakkelijken, worden er ook hints uitgedeeld, die kunnen kloppen, maar ook niet kunnen kloppen en de kijker kan dat zien en de panelleden kunnen dat alleen horen en...- u merkt, het is erg ingewikkeld. Hoe dan ook: het kiezen van de juiste hints gaat telkenmale gepaard met een alle toonladders op en neer dravend gegier van teamcaptains Gerard Joling en Carlo Boszhard, dat op geen enkele manier te relateren is aan wat er zojuist is voorgevallen.

De optredens worden afwisselend ‘waanzinnig’, ‘prachtig’ en ‘fenomenaal’ genoemd. De doodenge kostuums ook. Het geheel wordt aan elkaar gegrijnsd door Ruben Nicolai, die voortdurend zichtbaar balanceert tussen de twee emoties die je als kijker ook ervaart: oprecht plezier en diepe zelfverachting. Maar toch moet hij zich tijdens de hoogtijdagen van De Lama’s ook niet hebben kunnen voorstellen dat hij ooit de zin ‘Je ziet dat het een hond is die vaak op het podium heeft gestaan’ zou uitspreken – en dat daar dan niet om gelachen zou worden.

De show wordt wekelijks gestolen door Loretta Schrijver, ’s lands favoriete koffiejuffrouw, die als panellid een vlaflip van glazig geglimlach en kinderlijk enthousiasme uitserveert. Schrijver kijkt alsof ze net ergens op het Mediapark door een konijnenhol gekropen is en nu in de magische stad van talentenjachten door een schaars verlicht steegje sjouwt.

En, ik geloof zelf niet dat ik dit opschrijf: je blijft ernaar kijken. The Masked Singer is een zak van de meest chemische winegums ooit, en die zak moet leeg, ook al weet je dat je ietwat onpasselijk naar bed gaat. Alle seinen van de goede smaak staan op rood, maar je racet door. Voormalig bekende mensen die vlak voor het voorgoed uitrangeren nog even in een buitenissige outfit worden gehesen en een liedje zingen, zodat niet zozeer hun muzikale talenten worden beoordeeld, als wel de mate waarin hun namen en stemmen nog enigszins on top of mind zijn, kortom, de restanten van hun bekendheid worden op hun houdbaarheid getest – het klinkt als iets wat me met afschuw zou moeten vervullen. Als dat al zo is, dan toch het soort afschuw dat hypnotiseert.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden