Alle kanten op bij Crossing Border

Het Crossing Border-festival in Den Haag bood als altijd literatuur en muziek in vertrouwde veelzijdigheid...

den haag Nog altijd een heerlijk rockend bandje, dat Buffalo Tom uit Boston, Massachusetts. Zaterdag trapte het trio de slotavond van het Haagse Crossing Border af, het festival voor literatuur en muziek dat dankzij Buffalo Tom ineens toch ook weer een popfestival werd. Enige pop-opwinding had de avond ervoor ontbroken, met wat tegenvallende optredens en een weinig urgente programmering.

Buffalo Tom kwam begin jaren negentig bovendrijven als zo’n typisch Amerikaans indie-bandje dat dankzij een aantal radiohits als Tangerine en Sunflower Suit ook bekend werd buiten indie-kringen. Handelsmerk: goed geconstrueerde gitaarliedjes in de traditie van bands als Hüsker Dü, simpel en strak gebracht, hard maar melodieus.

Na de plaat Smitten uit 1998 was het ineens afgelopen, maar oude rockers sterven niet, en dus kwam vorig jaar de gitaar van Bill Janovitz uit de koffer. Een nieuwe plaat (Three Easy Pieces) verscheen en een tournee werd ingezet die dan nu Crossing Border mag oppoken. Het trio beukt, weliswaar wat onwennig (tempo drastisch omlaag halverwege het intro, nog eens inzetten, plectrum floept uit de vingers), maar dan toch meeslepend, al wil het publiek er niet aan. ‘Kunnen jullie je wat meer als een rockpubliek gedragen, please’, roept Janovitz dan ook uit. ‘People, it’s a festival!’

Daar raakt Janovitz een gevoelig punt, want wát voor festival is Crossing Border dit jaar? In de statige stadsschouwburgzaal staan bands geprogrammeerd als het Canadese The New Pornographers, dat – ook wegens het ontbreken van zangeres Neko Case – voor het pluche zitcomfort van het publiek nauwelijks uit de verf komt. In het tentje Cuatro buiten, met plaats voor een man of vijftig, staat ineens een opwindend nieuw bandje als Yeasayer, dat wel wat meer publiek had willen zien. Dan wordt het het literaire deel van het publiek makkelijker gemaakt dit jaar, met een uitbundig aantal openbare interviews (hoogtepunt: het met veel veiligheidsgedoe omgeven interview met Salman Rushdie), en leesbeurten van niet de minste auteurs (Alasdair Gray).

Het publiek kan met Crossing Border, zoals ieder jaar, veel kanten op. Je kunt een eigen festivalletje fabriceren uit het aanbod: uitsluitend Schotse literatuur en spoken word tot je nemen, of een hele avond IJslandse sprekers en muziek aanhoren, of gaan voor ouderwetse gitaarrock van Buffalo Tom, iLiKETRAiNS, Super Furry Animals, of Black Rebel Motorcycle Club.

Het meest gestresst zal de bezoeker raken die besluit alle singer/songwriters te gaan zien. Er komen nogal wat mannen met gitaren voorbij, want daarom gaat het toch vooral: Kurt Wagner, Jason Molina, Ben Weaver, Vic Chesnutt en Andrew Bird, die zich zoals zaterdag bleek steeds meer ontpopt als singer/kunstfluiter/songwriter.

Een juweeltje in het genre boekte Crossing Border met de Amerikaan Tom Brosseau, een antimodieuze slungel in een blauw windjack, met een prachtig hoog stemgeluid waarmee hij bloedstollende folky liedjes vertolkt. De verhalen tussen de nummers door zijn bijna nog innemender dan de liedjes van de man: anekdotes over zijn trek van het platteland van North Dakota naar grote stad San Diego, waar hij kwam te wonen onder een aanvliegroute voor vliegverkeer.

Droogkloterig en grappig, en hier doet het tentje Cuatro naar behoren dienst: het wordt een gezellige huiskamer waar doodleuk koppen soep rondgaan.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden