Op het tweede gezicht Theresa May

‘Alexander Boris de Pfeffel Johnson! Je hebt een vleesmes! Als ik me omdraai, steek je het in mijn rug!’

Olaf Tempelman legt Bekende Buitenlander op de sofa. Deze week: Theresa May en het Brexit Stress Syndroom.

Theresa May Beeld Javier Muñoz

Psychiater: ‘Gaat u rustig op de sofa liggen, adem diep in en uit, weet dat u hier veilig bent, ik ben uw psychiater, dus ik ben altijd uw bondgenoot. Begrijp ik goed uit het intakerapport dat er bij u symptomen van clownsangst zijn geconstateerd, wat wij in de DSM coulrofobie noemen?’

Theresa: ‘Het begon toen Philip en ik op onze zondagse wandeling langs een straatcircus liepen met allemaal kinderen eromheen. Komt ineens een van die clowns, een nogal grote en forse met geel springhaar, lachend op mij af. Ik weet niet hoe het kan, maar een seconde later sta ik te krijsen: ‘Boris, leg dat mes neer!’ Zegt die grote straatclown geschrokken: ‘Lieve mevrouw, ik heb helemaal geen mes.’ Ik gil nog harder: ‘Alexander Boris de Pfeffel Johnson! Je hebt een vleesmes! Als ik me omdraai, steek je het in mijn rug!’

P: ‘Op deze sofa bent u veilig voor alle clowns van het Verenigd Koninkrijk. Begrijp ik uit het intakerapport dat er ook een incident was bij de notaris?’

T: ‘Vlak voor het 183ste of 184ste Brexit-debat hadden Phil en ik even tijd om langs de notaris te gaan voor de akte van onze nieuwe cottage. De notaris blijkt zo’n kille, hautaine oud-kostschooljongen, u kent ze wel, het type Jacob Rees-Mogg. Op het moment dat hij thee inschenkt, val ik ongecontroleerd naar hem uit: ‘U denkt toch niet dat ik uw thee ga drinken! Ik overlijd liever op natuurlijke wijze! Ik vertrouw u nog minder dan een KGB’er met een zak plutonium!’’

P: ‘Hier zie ik een zekere cibofobie, vergiftigingsangst. Kunt u mij ook iets vertellen over dat incident in de bioscoop?’

T: ‘Om even los te komen van het Lagerhuis gingen Phil en ik ’s avonds laat naar een historische documentaire over de Cubaanse Revolutie. Aan het eind zie je Fidel Castro zegevierend door de straten van Havana rijden. Ik kijk naar de stoel voor me en meen dat daar een man met een grijs baardje zit te applaudisseren. Voor ik het weet, zitten mijn handen om zijn strottenhoofd en roep ik: ‘Nooit, nooit, nooit zal Groot-Brittannië een socialistische vazalstaat van Cuba worden! Vóór ik de macht verlies, verban ik jou naar Venezuela!’ Zegt dat grijze baardje gorgelend: ‘Mevrouw, volgens mij verwart u me met Jeremy Corbyn. Ik ben juist van de Labourvleugel die liever bij de EU hoort dan bij Cuba.’ Philip heeft de situatie toen gered met zo’n understatement waarop ons prachtvolk het patent heeft: ‘Excuse us, my wife is a little upset these days.’’

P: ‘Is er nog ander gedrag dat uw omgeving als ongewoon beschouwt?’

T: ‘Mijn lieve Phil krijgt de laatste tijd stukken roquefort in zijn gezicht, terwijl dat een van mijn favoriete kazen is! We zitten aan het dessert en ineens is het alsof ik dat uitgestreken gezicht van die afschuwelijke EU-onderhandelaar Michel Barnier op mijn tong voel. Meteen daarna begin ik te kokhalzen.’

P: ‘Hier constateer ik een zekere francofobie. Uw symptomen zijn heel divers, maar samen wijzen ze volgens mij heel duidelijk richting BSS, het Brexit Stress Syndroom. Daar geven wij patiënten doorgaans geen therapie voor, we raden ze aan in de Europese Unie te blijven.’

T: ‘Wist u dat ik een remainer was, voor ik premier werd?’

P: ‘Doe in uw eerstvolgende premierschap alleen dingen waar u achter staat, dan zult u snel weer roquefort binnenhouden.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden