Komedie

Alceste à bicyclette

Enkele flauwe grappen terzijde vindt de film precies de juiste, mild-ironische toon

Kevin Toma

Toneelacteur Serge Tanner moet niets meer hebben van de arrogante, narcistische theaterwereld. Hij heeft zich daarom teruggetrokken in een bouwvallig huisje op het eiland Île de Ré, wijst elk aanbod af en maakt de haard aan met de scripts die hem worden toegestuurd.

En dan staat in de verfijnde Franse komedie Alceste à bicyclette opeens collega Gauthier Valencia voor zijn neus, met een voorstel dat hij eigenlijk niet kan weigeren. Valencia, zelf een populair soapacteur die op een grote carrièreswitch hoopt, wil Tanner dolgraag in zijn productie van Molières De misantroop (1666); het toneelstuk der toneelstukken, wat Tanner betreft. En eigenlijk ook wat diens vertolker Fabrice Luchini betreft, die zelf dagelijks pagina's uit De misantroop schijnt te repeteren alsof het ochtendgymnastiek is.

De rol van Tanner werd hem min of meer op het lijf geschreven: regisseur-scenarist Philippe le Guay kwam op het idee voor Alceste à bicyclette toen hij zelf naar Île de Ré trok, om Luchini de hoofdrol in Les femmes du 6ème étage (2010) aan te bieden.

Tanner en Valencia (Lambert Wilson) besluiten zich een week op De misantroop te storten en daarbij de hoofdrol af te wisselen om te zien of er heil in het project zit. Terwijl regisseur Le Guay subtiele parallellen trekt tussen de 'mensenhater' uit het stuk en de wantrouwende, steeds weer in zijn omgeving teleurgestelde Tanner, zijn het vooral de uitvoerige, alle kanten op schietende repetitiescènes die de film springlevend maken. Het ene moment duikelen Tanner en Valencia al oefenend door de tuin, het andere declameren ze de tekst terwijl ze over het uitgestorven eiland fietsen.

Enkele nogal flauwe grappen terzijde - niet alwéer iemand die met zijn fiets in de sloot belandt - vindt de film precies de juiste, mild-ironische toon. En hoe nuffig Alceste à bicyclette soms ook overkomt, uiteindelijk wil je toch echt dat die twee samen iets moois gaan maken. Luchini en Wilson zijn samen dan ook een groot plezier om te zien, of hun personages nu harrewarren over alsmaar afgaande mobieltjes, of al spelend een extatisch moment van perfectie bereiken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden