Albees toneelstuk als obligate dans

Hoe vaak zal het beroemde relatiedrama Who's afraid of Virginia Woolf van Edward Albee al op de snijtafel hebben gelegen van theatermakers?...

Choreograaf Sjoerd Vreugdenhil trekt er een klein uur voor uit in Ironing Madonna. Heftige woordenwisselingen wisselt hij af met gedanste interpretaties. Op een afgeleefde sofa, achter op het podium, ligt Martha in vet Amerikaans te fulmineren (Laura Graham, ex-danseres van het Royal Winnepeg Ballet) tegen haar 'slappe boekenwurm' George (Sara Wiktorowicz, ex van Galili Dance). Soms reageert hij of zij via korte danstriootjes met het gastenechtpaar Nick (Adam Ster) en Honey (Cheryl Wimperis).

Dit jonge stel uit zich in kronkelende bewegingen: diagonaal schieten ze achteroverhellend door de zaal, wankel van al dat verbaal geweld. Hun motoriek citeert een ratjetoe aan dansstijlen.

Vreugdenhil misgunt zijn publiek echter een rit in de intellectuele rollercoaster van Albees toneelstuk. Hij varieert slechts op de kern: de zoektocht naar eerlijkheid van een echtpaar dat een illusie grootbrengt (een verzonnen zoon) om de leegte van hun bestaan te camoufleren.

Alleen de clichés van het toneelstuk vangt hij in weinig originele dans- en theaterscènes. Hij forceert het thema door het te koppelen aan de schijnwereld van de mode, waarvan de façade afbrokkelt voor wie niet meer aan de gecreëerde illusie voldoet. Dat overkwam de zwarte visagist Chuckie Dennis, die vanwege zijn huidziekte werd verstoten bij Versace en Issey Miyake. Vreugdenhil toont de homoseksuele Dennis, eerst als een Martha op filmdoek dronken afgevend op dat 'fucking racism', later live als centrale performer.

Dennis ontdoet zich van zijn kleren en we zien zijn zwarte vel rimpelen. Voor een artiest kan zo'n verschijning een rijkdom zijn, maar wederom gebruikt Vreugdenhil - die in interviews niet zelden afgeeft op de veilige esthetiek van de huidige dans - slechts voor de hand liggende elementen. Dennis gaat te keer tegen God, hult zich in een papieren façade van een modeontwerp en vernielt een zandpop, symbool voor Martha en George's verzonnen zoon. Al snel dirigeert Dennis ons de zaal uit. Geen applaus dus. Dat scheelt een vernedering voor deze dansers en performers die zo veel in huis hebben maar zo mager worden gebruikt in dit obligate concept.

Annette Embrechts


T/m 4 november (www.korzo.nl).

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.